ILIŞKILER

Yalnızlığa alışıp insanlarla olmaktan çekinmek

Author

Ortaokuldayken annemle babamın ayrılma dönemlerinde kendime pek de bakım gösterneyen bir kızdım. Annem başka şehire gitmişti ayrıldıktan sonra. 3 ayda 1 falan görebiliyordum onu. Ee ortaokula yeni başlamış bir kızın ne kadar çok anneye ihtiyacı olduğu konusunda sizinle tartışmama gerek yok sanıyorum ki? Herneyse, çocuklar acımasızdır bilirsiniz. Dış görünüşe "cool"luğa çok önem verirler. Benim dış görünüşüm yüzünden (daha doğrusu bakımsızlığımdan) hep yalnız kaldım. Öğle yemeklerinde tek yedim tek oturdum sınıfta kimseye soru sormadım. Lise de bu takip etti her ne kadar bakımlı olsam bile hep yalnız kalmayı tercih ettim. Oyunlara başladım bilgisayarda. Beni yiyip bitirdi günün 10-12 saati bilgisayarda video izleyip oyun oynuyordum. İnsanlarla sosyalleşmekten nefret ediyordum. Sonra biriyle tanıştım ismi Deniz idi. Onunla planlar yapmaya her haftasonu filme gitmeye başladık. Hatta bazen eğlencesine kahve falı bakan bir yere giderdik. Gençtik sonuçta. Adana'da 2 genç kız neler yapabilirse onları yaptık. Sonra o gitmek zorunda kaldı... Yine tek kaldım sandım ama öyle değildi. Gitmişti ama arkasında bana özgüven ve arkadaş bulma isteği bırakmıştı. Teşekkür ederim bunun için. Sen olmasan hala yalnızlığa alışmış bir şekilde insanlardan uzak kalıcaktım. Sonuca gelelim. Yakınınızdaki insanları yalnız bırakmayın. Tek bir olay her şeyi değiştirebilir. "Butterfly Effect"