EDEBIYAT

Üç Katlı Apartman Sakinleri

Author

Üç katlı apartmanın sakinleriyiz hepimiz. 

Alt katta oturuyorum çocukluğum. Ben taşındım ikinci kata.

Üçüncü kat boş kaldı. Belki bir gün, emekli halim taşınır diye, kiraya vermedi apartman sahibi. 

Dizinde uyuyorum çocukluğumun. Yazıyorum şiirler, o okuyor.

Aslında ona yazıyorum. Sayfalar dolusu oldu, özlü sözlerle kafayı çıldırmış kağıtlar.

Çocukluğum isyan ediyor. Çığlıklar yükseliyor uykularında. Elimde su bardağı ve havluyla iniyorum alt kata. Siliyorum terini alnındaki. Ufacik bedenden bu kadar ter nasıl çıkar, şaşırıyorum. Akan her damla ter için, ben daha fazla su içiriyorum çocukluğuma. Geldiğimi farketmeden dalıyor kabusuna yine. Yine çığlık atar diye, kıvrılıyorum ayak ucunda.

Sabah oluyor. Oluyor ama, ben çocukluğumun elini tutarak uyanıyorum.

Ne bugün ne yarındayım, dündeyim ben. Ama yine de sabah oluyor. Ben çocukluğumla çocukluğuma uyanıyorum.

Ev sahibi üçüncü katı hiç kiraya vermiyor, emekliliğim taşınır bir gün diye.

Ne üçüncü kat doluyor, ne de birinci katta çocukluğum oturuyor artık.

Bir tek, ikinci kat. Oraya da deli ben taşınmış.

Ev sahibi iflas ediyor.

Binayi da kentsel dönüşüme vermişler.

Bina daha yıkılmadan, duvarlar çöküyor üzerime.

Deli ben, yıkılmış duvarların üzerine oturmuş, hala şiir yaziyor.

r.

10.3.17