KÜLTÜR

Benim Kahramanım

Author

Ben bilinmezlikten korkan biriydim,buda arkasında karanlığa ve onun içindeki kayboluşa karşı endişe oluşturuyordu.Karanlık mıydı beni bu kadar korkutan yoksa içindekiler miydi?Hep aynı soruyu sormuşumdur kendime.Bir gece gerçekten yalnız başıma kalmam gereken bir gece,ailem o gece dışarı yemeğe çıkmıştı ve banaysa evde kalmam gerektiği söylenmişti.Aslında her şey gayet normaldi ışıklar,televizyon,çizgi film kendimi yeterince mutlu hissediyordum ta ki o an gelip de çatana kadar.Bir an bütün ev karanlığa ve sessizliğe boğulmuştu kayboluyordum yavaşça içinde gitgide geliyordu karanlık üzerime  ve karanlığın içindekilerde beraberinde,etrafımı sarmışlardı çok korkmuştum.Ama anladım ki bir yerden sonra ayağa kalkmam lazım,bende elime kuşandım kılıcımı başladım savaşmaya onlarla.Ben savaştıkça bitmek yerine bir çığ gibi birikiyor tekrar üzerime üzerime geliyorlardı.Aradan saatler geçmiş bense yorgun düşmüştüm.Artık kolumu bile kaldırmaya derman bulamayınca,çöktüm dizlerimin üzerine kaldırdım kafamı yukarıya,avazım çıktığı kadar bağırdım,kurtar beni dedim.

Artık ümidim tükenmişti kendimi canavarların ellerine bırakıyordum yavaşça,bir anda bir ışık odanın içine dolmaya başladı sanki devasa bir deniz feneri gibi aydınlatıyordu her tarafı,Allah'ım dedim ölüyorum galiba.Canavarlar kaçışıyorlardı dört bir yana ışığın içinden parlak güzel bir yüz belirmeye başladı.Tam her şey bitti dediğim anda beni kurtaran bu kişi babamdı.