ILIŞKILER

Daha ne kadar batabiliriz ?

Author

Bazen size de oluyor mu ? Şey mesala hani nasıl anlatsam böyle yaşıyorsunuz ama yaşamıyorsunuz gibi. Daha doğrusu bir yaşınızda sizi dondurmuşlar ve sizi geri çözdüklerinde hala o yaştan devam edecekmiş gibi..

Daha ne kadar batabiliriz ?

Dur anlatamadım. En iyisi baştan alım..

Uzun bir süre yaşadığım hayat benim değilmiş gibi hissettim. Sanki bir gün uyandığımda 16 yaşından devam edecekmişim gibi. Sonra o bir gün hiç gelmedi.

Ve ben bir sabah uyandığımda dipteydim. Bildiğiniz batmıştım. Tabi bunu kabullenme olayım kolay olmadı. Ben pollayana tavırlarında gezerken farkında olmadan daha da dibe battım. Bir söz okumuştum "dipte olmanın en güzel yani düşecek yer kalmadığı için mecburen yukarı çıkmanızdır" tarzı bişey. Dibin sonu yok veya ben hala sona ulaşamadım.

Bazen daha kötüsü olmaz diyoruz ya hep daha kötüsü oluyor. Her zaman daha kötüleri bulunuyor. Ve biz hiç yukarı çıkmıyoruz belki de artık çıkmaz istemiyoruz. Belki abartıyor diyeceksiniz ama ben düştüğümü hissettim ve tutunmak için bişey yapmadım. Belki gücüm kalmadı belki de canım istemedi. Ama düşüşümü izledim. Ve hiçbir zaman tamamen çakılmadım.

Sizce bir dibi var mı ? İnsan dibe battıkça çakılır mı ? Bence yok. Hep düşüyoruz. Belki de artık bu hoşumuza gidiyor.

Daha ne kadar batabiliriz ?

Ben bazen insan sesi duymak istemiyorum. Ve bu hoşuma gitmiyor. Yani şey birazcık ya da bazen hoşuma gitmiyor. Anlatamıyorum, kendimi bildiğimden beri sadece yazıyorum.

Ben şu konuşmayı beceremeyen insanlardanım. Kelimelerim yok diye değil çok güzel kelimelerim var sizi baştan çıkaracak. Ama ben şey galiba beceremiyorum. Kendi kendime konuşmak kolay geliyor. Şey gibi bu.. Yazmak gibi..

Ama bazen insan konuşmak istiyor. Anlattıkça karşı taraftan cevap almak. İyi bişeyler duymak " sen halledersin " " sana güveniyorum " gibi..

Ya da hayır hayır bunlar artık bana samimi gelmiyor. Ben artık bişeyleri halledemeyeceğimi biliyorum. Bunu kabullendim. Evet zor oldu kendimi yıprattım ama kabullendim. Yani sanırım...