KADIN

Teşekkürler...

Author

Müzik... Müzik benim hayatım!

Teşekkürler...

Orası kendi kendime kalabildiğim, kendimi saklayabildiğim tek yer... Orada mecburiyetlerim yok, sorumluluklarım yok, yargılamak yok, zorundalıklarım yok. Sadece his var... Sadece ben varım. Sadece kelimeler...

Ne olmak istiyorsam oyum ve sen, ne istiyorsam osun o krallıkta.İstediğim şekle girebildiğim ve istediğimi istediğim şekilde anabildiğim sığınağım orası. Görünenin ötesinde kimseye göstermediğim, göstermek istemediğim ‘ben’le, herkesin bildiği ‘ben’in buluşma noktası.

Ve ben, orada olmayı seviyorum. Kendimle baş başa kalabiliyorum; notaların, melodilerin yada sözlerin arasına sıkışmadan orada. Kah gülüp, kah ağlayabiliyorum.

Her ne kadar yüreğim yaşadıklarımla yoğrulsa da; istediğim gibi hissedebiliyorum oradayken. İstediğimi özlüyor, istediğime gülüyorum ve her şarkıda ayrı bir siyah beyaz film izliyor yüreğim. Orada, kendimi buluyorum.

İnsanım tabi ki ve benimde hayran olduklarım var yok değil. Ama kul - köle gibi değil öyle. Hayranlıkla - ayran budalalığı arası duraklarda değilim yani. Dinlediklerimin tipi, giyinişi, hayat tarzı beni ilgilendirmiyor mesela... Ama sesine ve şarkılarına aşık olduklarım var.

Birbirine o kadar uzak hayat tarzı ve yaşananlara rağmen; ‘sanki bu şarkı beni anlatıyor’ dediğim, sözlerinin ve söyleyenin sesinin esiri olduğum şarkılarım var.

Beni aşka inandıran şarkılar var hala mesela... Her ne kadar her şeyi basite indirgeyen bir hayat tarzına doğru yol alsak da; duyguların ve yaşanmışlıkların basit olmadığını hatırlatan melodiler, içime işleyebiliyor bazen.

Çoğu zaman hayat denen karmaşık oyunda; kıvıramadığımız zamanlar var. Yanlış ata oynadığımız, yanlış karar verdiğimiz, ters şeritten gidip kaza yaptığımız, acıdığımız ya da bilerek veya bilmeyerek acıttığımız oluyor, herkes kadar. İnsanız sonuçta...

Ve hepimiz bir şekilde kendi melodilerimizin arasına saklanıyoruz böyle zamanlarda... Her ne kadar sözleri, müziği ya da sesi bize ait olmasa da; bizim yaşanmışlığımızın üzerini örtebilen ve yüreğimizi tüm yaralarıyla sarabildiğimiz melodilerimiz var. Tarzlarımız ne kadar farklı olsa da, kişiden kişiye değişse de enstrümanlar, sesler; yaşananların sonunda sahip çıktığımız, çıkabildiğimiz tek şey yine kendimiz, kendi yüreğimiz oluyor.

Ve şarkılar bana; bu koşturmacanın arasında durup dinlenebilme, kendimi dinleyebilme fırsatı veriyor. Bana bu dinlenme fırsatını verenlere bir teşekkür etmek istedim sadece. Bu satırların tek sebebi bu… Yürekten gelen sessiz kocaman bir teşekkür…