HIKAYE

Düşe düşe bıkmadım

Author

Evet şimdi size kısa ve trajikomik bir hikayemi anlatacağım... Yine geçen yıl. Üniversite 1. Sınıfım. Okula yeni yeni alışmaya çalışıyorum. Bi kaç arkadaşım var. Derslere beraber gidip geliyoruz. Bir gün dersten çıktık yürüyoruz. Bizim okulun ortasında acayip bir yokuş var. Çıkarken ayrı inerken ayrı yoruyor insanı. Ayağımda da topuklu falan yok hani. Bildiğiniz ayakkabı. Tamam belki minik bir topuk olabilir😋 her neyse işte kızlarla yürüyoruz kolkala. Ben heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyorum. Yokuşun göbeğinde şaak diye ayağım burkulmasın mı? Ay burkulmasaydı keşke ama burkulduu! Ben pat diye kendimi fakültenin ortasındaki yokuşun göbeğinde 1.65 yere serpilmiş bir vaziyette buldum. Buraya kadar trajedi ama burdan sonrası trajikomik😒 yanımdaki kızlar düştüğümü görmeden yanımdan geçip gittiler. Ulan koskocaman insan devrildi siz naabbıyoonuz? Kızın teki görmemeyi abartarak elime basıp geçti... sonra yokluğumu fark edip beni kaldırdılar falan. Ayağımı hissetmiyorum neredeyse. Beni eve bıraktılar. Dairem 5. Katta ve asansör yok. Ay ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi resmen. Neyse ben başladım merdivenlerden çıkmaya. 2. Kata geldim. Merdivenden çıkarken ayağım bir daha kaymasın mı? Ay kaydı vallahi kaydı ya. Hoopp bi de merdivenlerden düştüm. Artık kaç gün topalladım hatırlamıyorum. Ama bacağımdaki morluklar epey geçmedi. Yokuştan her geçişimde ve 2. Kattan her çıkışımdan sövüyorum.

Düşe düşe bıkmadım

Yani bu nasıl şanstır yüce rabbim. Hadi orda düşürüyosun burda niye düşürüyosun? Neyse işşte öldürmeyen Allah düşürüyor demek ki😂 bu da böyle bi anımdı...