DIĞER

BİR KUMANDA DÜŞÜNÜN SİZİ İSTEDİĞİNİZ ANA GÖTÜREN

Author

Elinizde bir kumanda olsaydı. Mesela dilediğiniz an zamanı kontrol edebilseydiniz. İlk ne yapmak gelirdi aklınıza. Misal ben zamanı anınında durdururdum. Düşünmek için zaman kazanırdım bu sayede. Geriye alır mıydım bilemiyorum. Zaten o durumda manası olur muydu ondan da emin değilim. İleri gidip heyecanı da yitirmeyi tercih etmezdim. Ama merak da ederdim kesin. Sabreder miydim ? Sürüncemede.
Bir kumanda düşünün. Sizi istediğiniz ana götürüyor. Var olduğunuz habitattan çıkıp başka bir yere gitmek parmaklarınızın ucunda. Şimdiye dek yaşadığınız tüm kötü anıları değiştirme hakkı elinizde. Peki bunu yapmayı gerçekten ister miydik? Geriye dönüp baktığımızda o içimizi sızlatan, sanki az önceymiş gibi taptaze yerini koruyan hatta ve hatta göz yaşlarına sebep olan o anıları değiştirir miydiniz? Ya yaptığımız seçimler ? Keşke öyle değil de böyle yapsaymışım hayıflanmaları. Şimdiki aklım olsaydı böyle yapardımları. Peki onları da değiştirir miydiniz? Ya da şu çok isteyip de sahip olamadığımız her şeyi. Hepsi ama hepsi. Ya da o harika unutulamaz anlar. Onları tekrar tekrar yaşamak istemezmiydik? Dürüst olmak gerekirse şuan an dahi gülümseten o harika anlar, kalpte heyecan, özlem, mutluluk kıvılcımlarına sebep olan o anları yeniden yaşamayı dilerdim. İyi ki.. İyi ki yaşanmışlar.
Çok küçük bir kızken babamın " Hayatta parayla satın alamayacağın tek şey nedir Fatoş ? " sorusu karşısında yalnızca sessiz kaldığım ve cevabını o esnada veremediğim, cevabı duyduğumdaysa da o esnada anlam yükleyemediğim, anlamak için gerçekten de yaşamanın gerektiği tecrübenin sizce de hayat görüşümüz,kişiliğimiz ve hayata baktığımız pencereler için çok büyük katkısı yok mu ? Neticede bizi biz yapan onlar değil mi ? İyi veyahut kötü şuan ki Fatoş'u bütün o yaşanılanlar oluşturuyor.
Elimde bir kumanda olsaydı gerçekten yaşadığım hiç bir şeyi değiştirmezdim. Geleceğe gitmeyi de istemezdim delice merak etsem de. Ama sanırım yaşadığım o harika anlara yeniden dönüp bir göz atardım. Bir de zamanı durdurup çok sevdiklerimi, en sevdiklerimi, hep seveceklerimi onların haberi yokken öp öp öperdim doyasıya sarılırdım. Hayat zaten bu anlardan ibaret değil mi? Yanındayken sevdiklerinle geçirdiğin o harika anların kıymetini bilmek, onları bırakmamak.