DIĞER

04:25, 17 Mart

Author

Çok acı çektim ben. Çok büyüm acılar yaşadım. Hep şanssızdım hep kalp kırıklıklarıyla devam ettim yoluma. Alıştım, öğrendim diyemedim ama hiç bi zaman. Tekrarını yaşamamak için daha çok kaçar oldum insanlardan. Daha çok kendime kaldım. İnsan yalnızlığa bir başınalığa o uyuşmuş hissizliğe bir kere alışınca tekrar hissetmekten çok korkuyor. Çünkü bi kez daha kaybedince kendine sarılmak fazla zor. Kaldığın yerden devam edemiyosun. En baştan aynı yara almış yerlerinin üstü öyle bir kanamaya başlıyor ki hayattan nefret ediyorsun. İşte bunun için, bunu bildiğim için tutmadım kimsenin elinden yıllarca. Kimsenin "seni seviyorum"larıma inanmadım. Bir kere daha sahip olduğum mutluluğu kaybetmekten öyle bir korktum ki kendimi bi kuyunun dibine kapattım. Yıllarca.. sonra hiç beklemediğim bi anda hayatıma giren birine uzattım elimi. Bu kez dedim kaybetmek yok. Bende kalan güzel ne varsa sundum ona. Sımsıkı tutundum. Bütün korkularımdan arınıp sarıldım onu yormamak için. İyi ki dedim hep. Hep iyikim olacak dedim. Nasıl mutlu olduğumu bunun benim için ne demek olduğunu ona anlatmaya çalışırken ağlamıştım bi keresinde kollarında. Çünkü o mutluyum kelimesi ağzımdan öyle huzurlu öyle korkusuz çıkamamıştı hiç. Küçükken başlayan ben mutlu olucam mücadelem hiç sonuca ulaşamamıştı ona kadar. Ama bu kez olmuştu be. Bu kez öyle gerçek hissetmiştin ki bunu bozmamak için parçaladım kendimi. Hiç bi zarar göremesin diye sardım sakladım. İçime sokup gizlemek istedim. Oysaaa... ben mutlu olursam bedelini kat kat öderdim hep. Bu kadar gerçek bişe benim yanıma kar kalabilir miydi? Beni yaşadığım her mutlu ana binlerce kez pişman etmeden bırakır mıydı hayatım? Bırakmadı be. Öyle bir yerle bir etti ki kuyunun dibine bu kez her yanım kırık dökük içinde pat diye bıraktı. Oysa onu kaybetmenin acısını yaşamaya razıyken benimki çok daha aşağılık bi acı oldu. Çok adice bi acı. Aldatılmışlık.. bu başka hiç bir acıya benzemiyormuş öğrendim. Bunu da yaşadım. Yanında olduğum, olmadığımda yanımda hissettiğim, seni seviyorum diyebildiğim adam meğer bambaşka acılar yaşıyomuş içinde. Ben ona kavuşmanın hayaliyle yaşarken o bambaşka birini özlüyomuş her saniye. Bunu da mı hak etmiştim? Bu da mı benim hatamdı? İnandım ya inandım sadece güvendim sonsuz güvendim. Kalbi başkasına ait bir adama. Ne yapılır şimdi? Allahım bu nasıl bi cehennem. Ben bunu atlattığımda kimin hangi sözüne inanabileceğim bi daha? Yıldım yoruldum kahroluyorum. Kaldıramıyorum.