HIKAYE

AY Bİ' GÜLME GELİYOR

Author
AY Bİ' GÜLME GELİYOR

Bir sabah bir uyanıyorsunuz kaçış planınız var efendim. Hayli yalnızlık üzerine alışılmış aldatılmışlıklar bir de talihsizliğiniz durmamış eklenmiş durumun vehametine. Ay aman yok! İşin içinden çıkılamayacağı mutlak.
N'apmalı, kaçmalı...
Vınn turizm öte dünya... Yersen!
Yemezse kapatırım kendimi odalara amanın arabesk müziklere sardırırız olmazsa egzistans sara nöbetleri eşliğinde hüzün biriktirmeceli romanesk haller...

AY Bİ' GÜLME GELİYOR


Ah koy kendini mezara, olmadı mabede filan yaslan. Odanın iki duvarı kitap kaplı, bir gardrop, köşede bir yatak, daracık bir kapı derken şu ufak pencereden de zerre güneş damlamaz bura. Kitaplar da soğurdu mu şehrin iş yoğunluğunu, oldu mu sana yalnız depresyon balosunun salonu. Odada ne bir ayna ne bir fotogıraf; bir mabed böyle olmaz da nice olur?

AY Bİ' GÜLME GELİYOR

Ulan?!
Bir ses, bir cümbüş... Odaya koşarak giren iki kedidir görünen. Bir soytarılık, bir şebeklik ki gırla... Nerde lan benim melodramatik yalnızlığımın karizması?

Tam pasif agresif depresyonuma döneceğim bir gülme alıyor işte. Evde iki soytarı kedi var iken post-varoluşçu bunalımlar benim neyime?

AY Bİ' GÜLME GELİYOR

Biri ağzında pipet koşturuyor öteki patisinde zıplayan topla gole gidiyor.
Hay Allah!
Kaçırdılar depresyonumu👋