ILIŞKILER

Babasız Büyüme Sanatı

Author
Babasız Büyüme Sanatı

Bütün çocukların istedikleri, hayatlarında bir kahramana sahip olmaktır. Benim zamanımda kahraman deyince akla Michael Knight(Kara Șimşek), RedKit, HeMan, SuperMan, Zeyna bir de abim geliyor. O zamanlarki karakterlere bakarsak genelde erkek. Şimdiki gibi bi Power Puf Girls, Doktor Eylül ya da Lara Croft falan yoktu 80'lerde. Bir erkek kahraman furyasıdır gidiyordu. Toplumun ataerkil durumu yabancı, Türk farketmeden veriliyordu insanlığa. İşte böyle bir kuşaktan gelen biri olarak babasız büyümenin zorluğu daha da ağırlık veriyordu bana. Ulan bakıyorum herkesin kahramanı yerinde. Göbekli, cılız, kel, at kuyruklu, arabalı, yaya. Bana bakıyorum bi eksiklik var. Babam var, biliyorum. Ama yok da. Görmüyorum. Bu işte bir yalnızlık var dediğimde ortaokul yıllarım falandı. O zamanlar başımızda baba yerine kullanılan tek kelime bizde iki kelimeydi:üvey baba. Ben onun için üvey evlat değildim belki ama o benim için bariz üvey bir babaydı. Benim babam başka biriydi. Nerdeydi bu adam? 2 kere beni alıp babaanneme götürmesinin dışında bir maceram olmamıştı kendisiyle. Bir de üvey baba yetmiyor gibi üvey anne de vardı. Cici anne diyorlarmış. Cici miydi hatırlamam bile.

Abim olgusu oldu hep hayatımda baba yerine koyduğum. Ben doğarken babamın güzellik uykusundan kalkmadığı, abim ve annemin hastaneye gittiği, babamın ertesi gün ziyarete gelip 10 dk sonra gittiğini 2 kere anlattırmışımdır anneme. Ona olan öfkem iki kat artsın diye galiba. 84 yılında İstanbul'da, 13 yaşında bir oğlan ve 2 yaşında bir kız çocuğu ile terkedilmiș bir kadının kızıyım ben. Kahramansız büyüyen, anne eliyle hayata tutunmuş bir kız çocuğu.

Fotoğraf 2004 yılında tarafımdan çekildi. Hayatı bana özet geçen bir fotodur. Çocuğunun elini bırakmayan bir kadın ve ellerini arkada bağlamış da sanki sadece manzarayı izlemeye gelmiş bir adam... Onlardan kopuk, kendi aleminde, ama sanki pelerini varmış gibi gözüken sahte kahraman. Seneler sonra evlendim. Yaşadığım bu kötü aile çerçevesinden sıyrılıp kendi mutlu ailemi kurma girişimiyle... Ha ha:) Ne yazıktır ki 'kızlar babalarına benzeyen erkeklere aşık olur' lafının hakkını veren bir adamla. Adam? Bulamadım kelime tövbe tövbe. Şimdi aynı fotoğraf karesini yaşıyorum. Tek bir farkla. Ben sadece çocuğunun elini tutarak manzarayı seyreden bir anneyim. Yanımda figürana gerek duymayan, ellerini arkadan bağladıysan o ellet götüne girsin inşallah diyen bir kadın. Tabi sizin fotoğrafınız nasıldır bilemem. Öyle iyi babaların olduğunu da duymuşluğum yok değil tabi. Analıktan çok babalık yapanları da. Bir kader yazılmış, onu anladım. Ama şimdi tercihlerime göre konuşacak olursam 'Lan kader mader değil bu! Salaklığın daniskası! Bok vardı!' diyorum.
Mira 🐾