ILIŞKILER

Bugün yıllardır görmediğim abimin doğum günü, iyi ki doğdun abi!

Author

Babam öldüğünden beri onu bir en fazla iki defa gördüm. Oysa çocukluğumun en büyük kahramanıydı o benim. Ayrı annelerden fakat aynı babadan doğmuştuk. Öz be öz kardeştik. Adı Murat, sanırım soy ismini vermemden mutlu olmayacaktır. Bu yazıyı bir gün görüp okuyacağından da emin değilim.

Abim, beni bayramlarda, doğum günlerimde Ankara’da Kızılay caddesine götürür, bir kitapçıya sokar ve istediğim her kitabı almamı söylerdi. O zamanlar kitap okumayı da, abimi de çok sevdiğimden dünyanın en mutlu insanı ben olurdum. İlk ayrılığımız onun üniversiteyi kazanmasıyla oldu. Veterinerlik okumak üzere Antalya’ya gitmişti. Ankara ve Antalya dünyanın iki uzak ucu gibi gelmişti bana o günlerde. Antalya’ya gittikten sonra evi ilk arayışını hatırlıyorum, telefon çalmış ve babam açmıştı. Babam, hemen abimin bulunduğu yerin telefonunu almış, “Oğlum sen kapat biz arayalım” demiş ve derhal numarayı çevirmişti. Kalbim küt küt, abimi çok özlemiştim, onu görmeyeli 10 gün olmuştu. Babam, abimle konuştuktan sonra telefonla konuşma sırası bana gelmişti. Bacaklarım, ellerim titreyerek telefona yaklaştım, telefonu elime aldım ve abimin sesini duydum, “Digoooo” dedi bana. Zaten hep böyle seslenirdi. Bilmem işte çocukluktan gelen bir şeyler... Abimin sesini duyar duymaz, ağlamaya başladım, hem de hüngür hüngür. O benim biricik abim, kahramanım artık evde değildi ve tıpkı Cemal Süreya’nın şiirinde dediği gibi, “İki kalp arasında en kısa yol ve zaman zaman ancak parmak uçlarıyla değebilen iki kol” olmuştuk onunla. Sadece telefonun iki ucundaki iki yabancı gibiydik, ben ağlıyordum, onun da sesi titriyordu. Babamın gözleri doldu, annemin gözleri doldu.

Şimdi abimin telefonunu bile bilmiyorum. Sesini yıllardır duymadım. Babam öldükten sonra, bazı maddi meselelerden dolayı bizimle irtibatını kopardı. Olsun. İnsan bu hayatta birinin kardeşi olabilir, abisi olabilir, çocuğu olabilir, annesi-babası olabilir. İnsan bu hayatta birbirinin her şeyi olabilir ve bu bitebilir. Bir zamanlar sesini duyduğumda gözlerimden yaşlar akan, delilik seviyesinde sevdiğim abim şimdi nerede ne yapıyor bilmiyorum. Merak ediyor muyum? Bazen. Bugün onun doğum günü, 24 Nisan. Hep 23 Nisan’da kutlardık ona bozulurdu. Bu defa tam gününde kutlayayım dedim, iyi ki doğdun abi. İyi ki bir zamanlar benim abim oldun. 

Bugün yıllardır görmediğim abimin doğum günü, iyi ki doğdun abi!