EĞLENCE

Ruhu Çocuk Kalanlara...

Author

Ben hep zıpır, yerinde duramayan bir çocuk olmuşum ki hala öyleyim. Konuşmaya yeni başladığımda gecenin bir yarısı hadi kalkın oyun oynayalım diyen, evde boş otururken annemin kızım boş duranı Allah sevmez demesi ile zıplamaya başlayan, sitedeki apartmanların tüm daire kapılarının dürbünlerini söken, bahçeden çiçek toplayıp onları apartman sakinlerine satan (bir opera sanatçısı vardı hiç kıyamazdı bana hep alırdı:) olur da burayı okursa mutlaka hatırlayacaktır), Burak Kut'un Benimle Oynama şarkısına klip çekip  oynayan, sokakta ne kadar kedi varsa onları eve toplayıp böcek ilacı ile temizleyip- annem eve gelince onları sokağa atan ve ertesi gün yeniden eve almak için ağlayan (sonra annem bir tanesi olacak söz ver deyince tekir bir yavruda karar kılmıştım, herhalde bir seneye yakın baktık sonra kaçtı kedi), doğru düzgün kız arkadaşı olmayıp genelde erkeklerle futbol maçı yapan (hala erkeklerle daha iyi anlaşırım, hiç zararını da görmedim),

Sonra zamanla büyüdük, yani yaş aldık ama bende bir gram değişim olmadı:) iş arkadaşlarıma yaptığım şakalar yüzünden benden korkar oldular, yaşımın insanı olmamı diliyorlar her sene:)) hayatıma giren erkekler çok dayanamayıp kaçıp gidiyorlar ama seviyorum ben bu halimi... Olduğum gibiyim... Kimse için değişmek istemem ve kimse de benim için değişmesin... Çok güzel dostlara, arkadaşlara sahibim, onlar hayatımda olmaya devam etsin yeter. 

Arada bir şeyler hissettiğimi düşündüğüm çok erkek yanılttı, acıttı canımı. Bu kadar çok kahkaha atmamın altında insanlara olan güvensizliğim yatar... Sanırım kendini koruma iç güdüsü... Yine de kanatlarım var ruhumda, seviyorum kendimi... Canım kendim♥