EDEBIYAT

Çekmecemdeki Hazan Yaprağı

Author

Ne kadar çok yaşadıysam
O kadar çok yalnızım derken ahmet abi,
Sonbahar solumdaki kavakların yapraklarını
Savuruyordu bir bir arabaların seyrek geçtiği dar yola.
Tam ezilecekken son bir can havliyle savururken kendini
Devasa tekerleklerin altından yüzü sararmış yaşlı yaprak,
Birden geldin aklıma!

Ömrünün ilk baharında nasıl da kopup dalından
Düştün yollara?
Neydi sana bu denli hüzün veren
Şu hazan sabahında?
Neden süzülüp dalından düştün yerlere?
Niye izin vermedin seni tutup çekmeme?

Oysa sevgilim, oysa ben
Başına buyruk bir rüzgar gibi tutar
Savururdum seni daha sıcak iklimlere.
Bak! Görüyor musun sen de şuradaki
Bahar ağacına yuva yapan kuşu?
İşte o yuvaya katardım seni,
Can bulurdun yeni yetmiş bahar kuşlarının
Çiçek açtıran cıvıltılarıyla.

Benimle gelmektense ezilip gitmeyi seçtiysen
Şimdi sen,
Sakın ama sakın!
Bekleme benden bir rüzgar
Sana doğru esen!