EDEBIYAT

Ben Bittim

Author

Saate bakıyorum ama, zaman hala sensizliği gösteriyor. Oysa saatler önce baktığımda da aynı zamanı gösteriyordu. Yoksa her şey gibi zaman da mı bana cephe almış durumda. Ne zaman uyudum, ne zaman yemek yedim hatırlamıyorum. Sen gittikten az sonraydı sanırım son uykum. Ama ondan sonra bir yarış başladı. Ben, zamana karşı. Ama o hep geçti beni. Yakalayamadım asla.

Bu gün günlerden ne bilmiyorum. Gündüz mü yoksa gece mi? Camdaki siyah perdelerin arasından bir ışık içeri girmeye çalışıyor ama güneş mi sokak lambası mı bilmiyorum. Yerimden de hiç kalkmadım sanırım. En son senin kokun sinmişti yastığın üzerine. Sen benden uzaklaştın ama ben kokundan uzaklaşamadım bir saniye bile. ,

Resmin duruyor tam karşımdaki duvarda. Gözlerinde mutlu olduğun anlardaki ışık var. Peki ya şimdi. Gözlerin yine pırıl pırıl mı? Kahkahalarınla etrafındaki bütün erkeklerin ilgisini çekiyor musun?

Seni tanıdığımda o kadar cıvıl cıvıldın ki. Neşenin ikimize de yeteceğini söylüyordun. Ne zaman umutsuzluğa düşsem, beni tutan sen oluyordun. Sonra ne oldu da o neşeni kaybettin. Niye evimizde şen kahkahaların yerine, acı ve öfke dolu çığlıklar duyulmaya başladı. En çok da benim boş vermişliğime kızıyordum. “Hadi dışarı çıkalım” dediğinde benim cevabım ya “Yorgunum” oluyordu ya da cevap bile vermiyordum. Seni en çok kızdıran şeyin bu olduğunu biliyordum. Ama öfkenden bile garip bir zevk alıyordum. Bazen de sırf ilgini çekebilmek uğruna, ilgisiz davranıyordum. Benimle bir çocukmuşum gibi ilgilenmen beni çok mutlu ediyordu. Ama yine huysuz bir çocuk gibi, ilginden çabuk sıkılıyordum.

Giderken “Bitmeli” dedin ve gittin. Niye diye soramadım ardından. Çünkü ben de biliyordum bitmesi gerektiğini. Seni de bana benzetmeye başlamıştım. En son bana “ bu akşam Meltem’in doğum günü, hadi oraya gidelim demiştin. Ben ise öne cevap verme gereğini bile duymamıştım. Ama daha sonra sen tekrarlayınca “gitmek istemiyorum, ayrıca senin gitmeni de” diye cevap verdim. Yattığın yerden yavaşça doğruldun ve “sen kendini ne sanıyordun, hayatım hakkında karar veremezsin” demiştin. Sinirlendim ve istemeden de olsa sana vurdum.

Sonrası ile ilgili tek hatırladığım “Bitmeli” dedin ve gittin. Giderken bu odadaki hayatı da yanında götürdün. Ve sen bu satırları okurken, odada yaşayan son şey olan ben,ki sensiz yaşamak ne kadar olabiliyorsa, bu odanın havasına uyacağım. Çok fazla vaktim kalmadı. Sana son bir söz söyleyebilmeyi isterdim ama artık yazamıyorum. Yavaşça gözlerim kapanıyor. Elimdeki ilaç kutusu da az sonra yere düşer. Tatlım, neşe kaynağım, gittin ve ben bittim.....