DIĞER

18:08, 3 Haziran

Author

Hayat sevince güzel derler ya, sevmeye değer şeyler bulmak çok zor. Dolayısıyla hayat zor. Mutluluk dediğin şey geçiyor ama acı, aldatılmıştık neden belleğimizden silinmiyor. Polyana olamıyorum ben. Mutlu anılarım hafızamda çok yer edinmiyor. İçimdeki ses neden hiç susmuyor. Merak ediyorum yoldan geçen gülen bir insan dertsiz tasasız bir hayat mı yaşıyor. Yarım saatliğine de olsa hayatına dahil olamaz mıyım. Kim benim kadar içten yazıyor. Bunları ben mi yazıyorum yoksa içimdeki ses mi?