FOTOĞRAF

Prag'da pantolonu yırtılan çocuğun teknoloji şirketi: EvinBeyni

Author

www.evinbeyni.com

instagram: oguzhantiras , evinbeyni

Prag'da pantolonu yırtılan çocuğun teknoloji şirketi: EvinBeyni

Bildiğiniz gibi tam o an içerisinde, arkadaşını kırmamak için sırt çantasını, çadırını, matını ve tulumunu yanına almadan cebinde 30 eurosuyla 1 ay boyunca otostopla 8 ülke gezmiş, tırcı abiler sayesinde 1 kuruş bile harcamamış. Sokaklarda, banklarda, matı olmadığı için karton kağıtların üzerinde yatmaktan deli gibi hasta olup ayakta duracak hali olmayan ve aynı zamanda son sınıf bir Bilgisayar Mühendisi öğrencisiydim. Vize sınavlarıma bir kaç gün kalmış ve okulda kaçırdığım quizler ve ödevler beynimi yiyordu. Sanırım yüzümdeki ifade her şeyi anlatıyor. Şuan bile üşüsem o günlerdeki toprağın soğukluğunun tenimi yakışını hissederim. Sonuç olarak o bir andan çıkıp yere indim ve yürümeye devam ettim. Önce okula gidip köpek gibi ders çalıştım. 2 ay evden çıkmadım. Tezimi de verdim ve uzatmadan mezun oldum. Artık bir Bilgisayar Mühendisiyim. Eskiler bilir beni İspanya'da evlat edinen kokocu bir aile vardı. Her şey bizden gel yüksek lisans yap demişlerdi. Güvenemedim. Norveç'te köklü bir şirkette mühendis arkadaşım gel seni şirkete sokalım dedi. Annemi özlerim dedim. :) Hepsinden vazgeçtim. İş aradım, herkes gibi. Buldum da. General Mobile güzel bir yer fakat maaşı kötüydü. Bir kaç yerle de görüştüm sevemedim. Bazende onlar beni sevmedi. Sonuncusu Huawei'di. Bizim bölüm birincisi de orada başlamıştı. Görüşmeye çağırıldım. Acayip heyecanlandım bir girsem üfff be diyordum. Tam görüşme günü kapısından içeri girecekken, "Ne yapıyorum ben" dedim kendi kendime. Buralara kadar farklı bir hayat yaşayıp gelmişken nasıl şimdi herkesin yaptığını yaparak devam edebilirim. Özellikle Çinli bir firma. Euro dolar 5 liraya doğru ilerlerken nasıl yabancı bir ülkenin çalışanı olabilirim. Görüşmeye girmedim. Eve gittim ve günlerce düşündüm. Herkes ne yapıyorsun sen git çalış iş bul zaman geçiyor körereceksin derken aylarca evden çıkmadım. Cebimde 2.95 tl kalana kadar... Akbil basacak param kalmamıştı. Hedefimi düşündüm. Güzel olacağına inandım. Sokak sokak gezdim. Gördüğüm her duvara ürünlerimin ilanını astım. Yatırımcılar buldum. Mahalle elektrikçisinden tut, büyük mütahitlere kadar herkesle görüştüm. Çabaladım. Şimdi ise tek hedefi ihracat yapıp ülkeye döviz sokmak isteyen bir IOT şirketim var. Bu şirket akıllı cihazlar üreterek telefonunuz ile elektronik cihazlarınızı kontrol etmenizi sağlıyor. Yani ışık kapatıp kombi açıyor diyelim. :) Daha 23 yaşındayım ve başımın dikine gitmeye devam ediyorum. Size de hayallerinizin peşinden gitmenizi teklif ediyorum. Çünkü bu hayata istemek için geldik ve istediğimizi almadan da gitmeyeceğiz. Herkese başarılar. Özellikle de bu ülkeyi güzelleştirmek isteyen insanlara, bu ülkeden kaçmayıp savaşan insanlara...