HIKAYE

İşsizlik başıma vurunca

Author

Kendi isteğim ile istifamı verip işten ayrılmıştım 3 ay önce. Kafam da rahat, nerden geliyo bu rahatlık bilmiyorum ama "nasıl olsa bulurum yaaee" diyorum. Yavaş yavaş evde sıkılmalar, telefonum çalmayınca üzülmeler başladı. Aslında havalar güzel, tatilimi de yapıyorum diyerek kendimi teselli edişim de takdire şayan. İçim içimi yiyor kimsenin haberi yok, içimden başka. O eğitim ne kadarmış, şu kurs nasılmış diye araştırmalarım devam ederken düğünümü planlarken buldum kendimi. Yani boşluktan değil evlenmeye niyetliyim ama gelinliğimi, düğün salonunu, kına gecesini planlayacak kadar da niyetli değildim. Eğitime katılmam için para lazım, kursa yazılmam için para lazım; para için iş lazım. Düğün için de para lazım. Bu döngüde boğulurken ve en son "iş bulma duası enter" modundayken isyanımı herkes duysun istedim. Şimdi bi iş bulsam valla iş bulmadan iş değiştirmem.