EDEBIYAT

Kara Kitap

Author

Kendinden doğup kendine dökülen bir ırmağa dönüştüm sonunda hatta akmayan duran bir ırmak. Öznesi kaybolmuş cümleler var aklımda yüklemlerin yüklenip gidecek yerleri kalmamış. Bana yükleniyorlar fırsat bulurlarlarsa anlamsızlaşmışlıklardan... Sırtımda bıçaklanacak yer de kalmadı artık, insanlar direk yüzüme ihanet ediyorlar artık uğradığım ihanet bile ihanet gibi değil o bile anlamını kaybetmiş.
Beni kaybettim, eylemlerin sahibi yok artık. Günlerdir omuzlarda bir tabutta gezdiriliyorum ve her adımda biraz daha bitiyorum. En son ne zaman gördüm beni ? Bir salkım söğüdün altında ağaca yaslanmış oturuyordum, yaprağını çeviriyordum iki parmağımın arasında söğüdün. En son o zaman gördüm işte. Gitsem baksam acaba hala orda mıyımdır ?