EDEBIYAT

Kafam hafif dumanlı

Author
Kafam hafif dumanlı

Şimdi düşündüm de yine

taa çocukluğumu çok net hatırlasam bile

o eski olayların yerini yanlış hatırlıyormuşum.

Ben suçsuzmuşum.

Bunu şu an farkettim.
bu çok uzun özel bir hikayenin en başı.
Bu yaşadığım hayatı içinde bulunduğum psikolojiyi değiştirmez belki

Bundan sonrası için beynim durdu.
Ben bu kadar büyük bir olayı nasıl atladım bilmiyorum.

Hepsinin cevabı var tabi psikolojik yönden.
Yıllarca beynimde bunun savaşını verdiğim halde şimdi farkettim.

Şu saatten sonra ne olurum bilmiyorum iyi olmam lazım normalde.

Benim bana oynadığım oyunlardanda değil.

Şu ana kadar yaşadığım hayat boşa çıktı.
Neden böyle bir ruh haline bürünüp neden bu yaşta bu haldeyim.tepkilerim diyaloglarım beni şu ana kadar ben yapan tüm hayatım hikayem değişti.

harbiden böyle hayat mı olurdu zaten.en güzel yıllarım geçti

Benmi çok sır küpüydüm hiç anlamadılar mı.herkez biraz deli ama böyle arızalı çocuk, genç, adam mı olur.daha küçükken götürselerdi bı doktora belki ben inat etmeyip kendim gitseydim.

Hep insanlara büyük fotoğrafa bakmamla övüneceğime ,birde kendi büyük fotoğrafıma baktırsaydım.

En gerçekçi doğrular böyle çıkar meydana.

Bir anda alışmak dönüşmek zor olacak tahminim düşünsenize tüm hayatım tüm hikayelerim anlamını değiştirecek.farklı yorumlayacağım.

Aslında sevmem, öyle olsaydı böyle olmazdı.böyle yapsaydım şöyle demezdi gitmeseydi başına o olay gelmezdi tesellisi ni.

hayatta her yaşadığımız an için çok şıklı az bilinenli seçenekler var.sonucunu, nereye varacağını kimsenin bilmediği.

Daha çocukluk yaşlarımda Suçluluk psikolojisiyle yetişip, hayata çok ağır anlamlar yükleyerek yaşamak.

Bir durum karşısında Evet yada hayır demek benim için ölüm kalım savaşı iken ne kadar adapte olunursa hayata okadar olabildim.

Tüm suç benim değildi. Ben üstlenmiştim tüm sorumluluğu.

Payım kadarını yaşayacağım artık mümkünse...