GÜNDEM

HER GÜN BİRAZ DAHA KAYBEDİYORUZ UMUTLARIMIZI YARINA DAİR

Author

herşey istediğimiz gibi gitsin istiyor ve onun için mücadele ediyoruz pes etmeden durmadan hayallerimizin peşinden koşturup duruyoruz bu koşuşturmaca beni çocukluğuma götürüyor sanki mahalledeki çocuklarla beraber kovalamaca oynuyoruz aslında tam arkadaşımızı yakalıyoruz ama o üzülmesin diye geri bırakıp tekrar kovalayoruz tam olarak o sahne işte biz hayallerimizin peşinden kovalıyoruz tam elimizi uzatıp yakalacakken bir şekilde uzaklaşıyoruz hayallerimizden yarınlarımızdan her gün biraz daha kaybediyoruz umutlarımızı yarınlara dair.

aslında çocukken en güzel günlerdi diye bağlamak isterdim ama ne yazıkki o şanslı çocuklardan biri olamadım çocukluğumun yapboz parçalarında sürekli eksiklikler var veya bir araya gelemeyen parçalar dolu çok kafa karıştırıcı geçsede çocukluğum bir nevi yaşadıklarım biraz daha olgunluk kattı diye düşünüyorum. hayatı anlamaya aslında çocukken başlıyorsun keşke anlamaya başlamadan herşeyin bir oyun olduğunu düşünmeye devam etsek ama malesef gerçeklikler bu düşüncemin bir şekilde önüne set vuruyor.

karadeniz suları kadar asi olduğum bazen söylenilir oysaki bu yaşadığım bölgeden kaynaklı değildir halbuki çocukluğumun bende bırakmış olduğu izlerdir. bazen sokaktaki şarapçıları izlerim tek dostları ellerindeki şişeleri ve ayaklarını sürdükleri kaldırım taşları ne kadar sakin görünüyor değilmi yaşamları ama içlerinden geçenleri bir dinleye bilsek ? he pardon dinleyemeyiz gerçekten sokakta gördüğümüz o insanı görünce tiksinir geri çekilir yolumuzu değiştirir suratlarına dahil bakmayız hayatın göstermemiş olduğu o içten tebessüm gülüşü belkide bizlerde görmek istiyorlardır kim bilir veya ne hayalleri vardı onlarında gerçekleşmeyen ne acıları vardı paylaşılmayan hangisini biliyoruzki hangisine kulak veriyoruzki unutmayın arkadaşlar hayat bize ne zaman nasıl bir rol biçer belli olmuyor her birimiz yarının gelecek şarapçı adayları olabiliriz empati kurun yargılamadan hüküm vermeden önce bir kerede olsa yerine kendizi yada en sevdiğiniz insanı koyun aynı tepkiyi vere bilecekmiydiniz yada içiniz kana kanaya ağlayacakmıydı ne kadar garip değilmi hayatımız ön yargılar üzerinde şekilleniyor acaba düşünceleri bireyler arasında sürükleniyor gidiyor ben sandala binip gidiyorum buradan geceye bir iz olarak izmaritlerimi bırakıyorum.

(BİR ACAYİPADAM)