HIKAYE

Hayatımın aşkı otobüste ellerimin arasından kayıp gitti

Author

İnsan bazen kaybeder ya, bazen tutamaz ya düşlerini... İşte bu defa da öyle oldu. Hem de halk otobüsünde. 

Eski zamanlar. Güzel zamanlar... Paranın para olduğu, sevdaların gerçek duygularla, kalbi hislerle sürdüğü o özel zaman dilimi.... Sene 2009. O zamanlar snapchat yok.

Hayatımın aşkı otobüste ellerimin arasından kayıp gitti

Kız arkadaşımla buluşup, sinemaya filan gitmişiz. Sağda solda dolaşmışız ve bitkin düşmüşüz. O zamanlar dersaneye de gidiyoruz, hepsi üst üste derken şarjımız olmuş yüzde 3. 

Bizimki biraz daha yorgun, ayakta zor duruyor. Onun şarj yüzde 1.

Dönüş yolu için harekete geçtik, bir otobüse bindik. Aşşşşırı kalabalık değil ama, boş koltuk da yok. Ayakta gidiyoruz...

Yol bitmiyor. Dur, kalk... 

Bizim hatun zor duruyor. Duramıyor. Bitti, tükendi yani. Tamam canım az kaldı, tamam aşkım balım böceğim biraz sabret diyor, ona destek oluyorum.

Bir süre sonra, aşk dolu sözlerime cevap alamadım.

Sesi kesilmişti. Otobüsün orta kısmında ayaktayız, zaten kalabalık biraz hani, ben de onu tutmaya çalışıyorum. Ağırlığını vermeye başladı.

Sonra birden kendini bıraktı. İki seksen uzandı biriciğim.

Hemen yerden kaldırdım.

Böyle bir şey beklemiyordum. Çok ağır değildi, tutsam biraz zorlansam da tutardım ama hazırlıksız olduğum için tutamadım. 

Gençliğimin en özel günlerini birlikte geçirdiğim, benim biricik sevgilim, otobüste yere yığıldı. Tutamadık diye de, suçlu biz olduk. 

En az 55 kilosun, birden kendini bırakıyosun. Nasıl tutayım hocam?

Sanırım bayılmıştı, biri yer verdi. Su filan verdiler, uyandı. Sağ salim gitti evine, o günü başka bi kaza olmadan atlattık ama o olayı asla unutamadım.

***

Bu kadar mı ağır gelir bir anda hayaller, 

ve bu kadar mı kolay gider kollarının arasından yaşantılar,  sevgiler...

***

Sonra ne mi oldu? Birkaç ay sonra terk edildim. Akbilimiz belki boştu ama yüreğimiz doluydu, anlamadılar. Anlatamadık....