EĞLENCE

Vicdan azabı çekiyorum.

Author

Sene 2009.Liseye yeni başladığımda fake hesap muhabbetleri yeni başlamıştı.O kadar herkes bilgi sahibi değildi.Onu bunu işletmek için sahte bir hesap açtım.Delicesine eğleniyorum tabi.O kadar gerçekçi ki ben görsem gerçek bir hesap derim. Kendi hesabımda olmadığım kadar aktifim.Kızın yaklaşık 500 fotoğrafını bilgisayarıma yükledim.Fotoğraflarda hep aynı insanlar vardı.En çok bulunan kişilerede fake hesap açıp,fotoğraf paylaştıkça onları etiketliyordum.Böylece kimse anlamıyordu.Baya profum yalnız.Teşkilat gibi çalışıyorum.İnsanlarla arkadaşlık kuruyorum geyik yapıyorum.

Tabi birde kızımıza bir hayat kurdum kafamda.Herkese aynı konuşuyorum.Sorunlu bir kız oluşturdum kafamda.Annesi ölmüş,abisi babası tarafında hırpalanan bir kız.Önce lisenin ilk yılı bir oğlanı işlettim bizim sınıftan.Baya inandı aylarca konuştuk fakeden.

Kıza isminin yazılı olduğu pastalar kesip atıyordu.Şehrin ilçesinde olduğum için gelemiyorum ayağına yatıyordum.Sonra aynı isimde bir kızla sevgili olduklarını öğrendim okulda.İkisine birden yürüyor o isimdeki pastalarla,kolyelerle.Aradan 6 yıl geçti şuan o kızla evliler.Her neyse.

O çocukla muhabbeti kestikten sonra kullandığım kızın sevgilisiyle fotoğraflarını buldum.Sevgili yapmış gibi paylaşmaya başladım.Tabi o kandırdığım oğlan bile kıskanıyor.Eski sevgilimle barıştığımı sanıyor herkes.Yani bende ekli olan her kişi hayatıma aşikar.

Aradan yıllar geçti lise bitmek üzere ben hala o hesabı kullanıyordum.Yeni insanlar yeni hayatlar...Resmen bana ilham oluyorlar.Sonra bu sevgilim diye paylaştığım çocuğu ölmüş olarak göstermeye başladım.Sözde motor kazası.Bak seeeen.Boşa geçtim yani.Ama aşk acısı çekiyorum.Yazanlara anlatıyorum.Bir de inanıp triplere giriyorum.Kızın zayıflamış fotoğraflarını bulup paylaşıyorum.Bunlar hep acıdan diye...

Şoförün biri mesajlar atıyor muhabbetler kurmaya çalışıyordu benle.Sıkıldım cevap verdim.Yemin olsun kolumu verdim kendimi kaptırcaktım.Yazdıkça yazıyor.Sana aşık oldumlar falan.Benim fotoğraflarımı bastırmış servisine yapıştırmış bana atıyordu.Abicim sevgilimi kaybettim üzgünüm bana bulaşma diyorum yok yine aynı.Meğer bu adam evliymiş.Karısı bana yazdı.Fotoğrafları yakalamış,bana yalvarıyor.Ne olur çocuğumuz var uzak dur.Mesajların hepsini ona attım.Bak ben karşılık vermiyorum dedim.Abide o kız beni seviyor diye anlatmış kadına.Engel attım derken kurtuldum ondan.Hem fakeyim hemde iyi kızım yani.Yüzde vermiyorum kimseye.

Sonra bir çocuk ekledi kabul ettim.Aynı şehirdeyiz.Dertleşiyoruz konuşuyoruz.Ona anlatıyorum ne kadar üzgün olduğumu.Resmen o kız gibi hissediyordum artık.Yıllardır alışmıştım.Beni teselli ediyordu.Gecelere kadar konuşuyordu,yalnız bırakmıyordu.Olmayan derdimin tesellisini dinliyordum.

Sonra kişisel hesabımı arkadaşım gibisinden bahsetmeye başladım.Fake hesabımdan girmeyince gerçek hesabıma mesaj atıyordu.'Nerede bu kız arar mısın' falan diye.Sonra ona numaramı verdim.Whatsaptan haberleşmeye başladık.Fake hesapta yeterince tanıdığım için iyi biriydi güvenilirdi.He fake kızımız abisi,babası yüzünden telefon kullanamıyor.Ondan ben abisini falan arayıp haber alıyorum ayağına söylüyordum çocuğa.

Yaklaşık yedi sekiz ay böyle devam etti.Sanırım fake kızımızdan hoşlanmaya başlamıştı.Hep yardımcı olmak istiyordu.Geleyim staj yerinde göreyim diyordu.Kızımızı hemşire diye tanıttım.Çalıştığım hastahane diye bir yeri uydurmuştum.

Sonra ben üniversite kazanınca bu fake hesabı unuttum.Giderkende numaramı değiştirince çocuk bana mesaj atamamış tabi.Yaklaşık bir ay sonra hesap aklıma gelince girdim.Keşke şifresini hatırlasam da size o mesajı buraya yazabilsem.İnanın içime oturdu.Ağlayacaktım ben ne yaptım diye.Çocuk benim için son parasıyla babasının arabasına gaz koyup sözde yaşadığım ilçeye staj yerime,hastaneye gelmiş.Deli gibi orada bütün çalışanlara beni sormuş.Ve öyle biri yok dendiğinde yaşadığı bütün duyguları oraya yazmış.Gerçekten Allah benim belamı verir,böyle bir şey yaptığım için.Tövbeliyim o günden beri o facebook hesabına bir daha girmedim.

ÖZÜR DİLERİM......