EDEBIYAT

Kötü bir hayalim var.

Author

Kendinizi hiç intihar notu yazarken hayal ettiniz mi? Ya da boynunuzu ilmeğe geçirip intihar ettiğinizi? Sizi bilemem ama ben... Önce kalemi elime alışımı hayal ediyorum sonra ise yavaş yavaş yazmaya başladığımı. Kimi zaman ağlayarak kimi zaman gülerek ama sürekli bir yazma halinde kalarak. Bazen kötü şeyler geliyor aklıma. İntihar ediceksin aklına daha nasıl kötü şeyler gelebilir diyebilirsiniz. Kötü şeyler derken yaşadığımız bu rezil dünyada yaşadığım kötü, utanç verici anıları hatırlıyorum. Kimi zamansa hissettiğim zavallılık hissi ağır basıyor notumu yazdığımı hayal ederken. Kalem mürekkebi ,karartırken beyaz kağıdı bense hatırlıyorum yaşadığım o anıları. Kimi zaman lanet ediyorum onlara kimi zamansa sağlıklar diliyorum. Ama hep yazmaya sadık kalarak. İnsanın yazmaya başlayınca düşündüğü şeyleri unutma olayı benimde başıma geliyor tabi. Ağır ağır yazışım da bu yüzdendir. Bu yüzden kalemim ezer kağıdı ,yırtarcasına. Bir zaman sonra bitiyor kişiler. Artık sadece kalıyor yakından beni sevenler. Onlara yazmak daha bir zor daha bir acı verici ama plana sadığım merak etmeyin beni. Yavaş yavaş sıra geliyor anneme ,babama ama kalemim lâl olmuş susuyor. Bir işaret sayıp yazmıyorum onlara. Yazsaydım da anneme,babama tek kelimelik bir sağol yeterdi herhalde bu rezil dünyada. Bittiğinde anlatmak istiyorum sebebini ama hep aynı şeyler işte para ,güç ,yaşanmıyor bu dünyada...Bitince notum katlıyorum yavaşça ortadan ikiye. Üzerinede yazıyorum fiyakalı birkaç kelime: Ardımda kalanlara. Sadece ilmeği geçirmek kalıyor boynuma. Notumu da koymuşum karşıma. Son baktığım notum olsun. Son sözleri bunlardır diyorcasına. Saatim gelmiş gibi kalkıyorum oturduğum yerden. Oturduğum yere çıkıyorum ayağımla. Korkmayın dostlarım bacaklarım titremiyor. Bu kez aciz değilim ,kendim bu işi halledebilirim. İlmeği tutuyorum elimle ,yavaş yavaş geçirirken boynuma ben değilim sanki karşıki aynada gözüken. Gözüme bir kudretli geliyor kimse artık o. Sıkıyorum ilmeği kendimi düşmeden boğar gibi. Artık her şey hazır, sadece bir adım aşağı bitirir bu işi. Yapamıyor gibi hissettiğim an bırakıyorum kendimi. Bir anda rüyadan uyanır gibi dönüyorum gerçek dünyaya. Ama aklımdan hiç gitmiyor son dakikalarım. Aklıma geliyor düşüşüm ama göremediğime hayıflanıyorum yüzümün son bakışını. Acaba gülmüş müydüm yoksa pişman mıydım bilemiyorum.Bilememezlik yine hissettiriyor acizliğimi. Çok yakındır bu hayaller dostlarım, esenlerle kalın.