Yalnızlığı 5 adımda nasıl yendim!

Victor Hugos
Author Victor Hugos
Collection .
Yalnızlığı 5 adımda nasıl yendim!

Fiilen yendiğim fakat ruhen yenemediğim yalnızlık.

Öncelikle herkesin yalnızlık boyutu farklıdır bu yüzden biraz değinmek istiyorum. 

Çocukluk yıllarım çok aktif ve bol arkadaşlı, ailesiyle toplaşıp pikniğe giden bayramlarda misafirliğe giden gelen , akşamları dışarıda oynayan eve girmeyen okulda da eğlenen gayet sosyal bir çocukluk geçirdim.

Sonra ailem ile ilgili bazı nedenlerden aile gezmelerimiz sonlandı oturduğumuz yerden taşındık arkadaşlarımdan uzaklaştım maddi düşüşler geçirdik falan derken YALNIZLIĞIM burada boy göstermeye başladı.

Lise de 3 aylık tatillerde eve kapanıp cips yeyip kola içerek aşkı memnu doktorlar izleyerek zamanı geçirdiğimi bilirim. Bu bana sıkıntı vermiyordu o zamanlar mutlu bile sayılırdım. Lisede arkadaşlarım vardı gayet eğlenirdim falan ama tatillerde yalnızdım. Lisemin son senesi üniversiteyi kazanamayıp mezuna kalınca en yakın arkadaşımla bile görüşmemeye başladım. İşte en kötü olduğum dönem buydu belki de kendimi çok yalnız bir sırrımı bile paylaşacak biri olmayan biri olarak geçirdiğimi fark ettim. Ailemle gülüp eğlensek de maddi durumlardan dolayı çok gezemiyorduk eve tıkıldım açıkçası..

Derken istediğim bölümü kazandım

Çok mutluydum 1 yıl yapayalnız bi eve tıkılsamda başarmıştım (dershaneye gitmediğim için çok bunalmıştım aslında). En yakın arkadaşım başka bir şehiri kazanmıştı ben başka bir yeri. YANİ ŞEHİR DEĞİŞTİRECEKTİM.

Kendi kendime dedim yeni bir hayat yurt hayatı bir sürü tanışabileceğim arkadaş yeni bir sınıf yeni bir dünya.

İlk başta zorlansamda ( bir dönem boyunca yalnız olsam daaa) bir şekilde hazırlık sınıfından arkadaşlar edindim ne yalan söyleyim lisede ki kadar kolay olmadı. Ama güzel insanlar tanıdım. Ve yurttan arkadaşlar

Yaz tatilim yine boş geçmişti çünkü bu şehirde en yakın arkadaşım (ki onunla da uzaktık) dışında hiç arkadaşım yoktu yine çok bunaldım falan..

1. sınıfa başladım hemen çok sosyal bir hayata giriş yaptım çok hızlı oldu hazırlıktan tanıdığım insanlar vardı bir şekilde aktif bir dönem geçirdim. Farklı bir şekilde farklı bir yerde çok güzel zamanlar geçirdiğim çok sevdiğim bir sevgilim oldu falanlar filanlar derken..

Şu olsa çok mutlu olurum dediğim herşey oldu.

Üniversiteden bana kazık atmayacağını bildiğim gerçekten güvendiğim 1 dostum ve yurttan arkadaşlarım sınıftan hazırlıktan yani istediğim gibi her şey neyse bir de sevgilim oldu. vee en yakın arkadaşımla aram çok iyi oldu hatta artık o da onun en iyi arkadaşı olduğumu fark etti.

PEKİ YALNIZLIĞI AŞTIĞIMI DÜŞÜNÜYOR MUSUNUZ?

Ben düşünüyordum 1 kaç hafta önce gayet kendimle gurur duyan güzel bir yol kat eden hedeflerine ulaşan biriyken her yalnız kaldığımda yalnız biri olduğumu düşündüğümü fark ettim. 1 aylık kış tatilinde yaşadığım şehirde arkadaşım yok ailemle de bir yere kadar gezebiliyorum çalışan insanlar he o instagram beni darlıyor. (insanlar nasıl geziyorrr)

Ve anladım ki;

 ''insan tek başına mutlu olmayı öğrenmediği sürece her boşlukta yalnızdır aslında''

Bu yüzden tek başıma mutlu olmayı öğrenmeli kendime bir hobi bulmalı ya da önce tek başıma eğlenebileciğim BİR ŞEY öğrenmeli denemeli yapmalıyım.

Sürekli yanımda biri olmayacak yeri gelecek ailem bile olmayacak bu hayatta yalnız kalmaya alışmak lazım yoksa olmuyor. Bu da benim bugün çıkardığım ders.

Be the first to like it!

Comments

People also liked

Related stories
1.Saudi Arabia Signs Deals Worth $20 Billion With Pakistan
2.Survivor Tells Of Fight To Strangle Mountain Lion
3.Footballer Sala’s Body Returned To Hometown For Funeral
4.Hotel Crews Being Trained To Spot Human Trafficking
5.Bill Cosby Says He Has No Regrets As Prisoner
6.Should You Wake Up Early? Not Necessarily
7.Richard Gere, 69, Becomes Dad Again With Wife, 35
8.Chinese Investment In Reddit Sparks Censorship Fears
9.Making Millions By Stealing £30,000 From Mom
10.Research Unveils Answers To Hangover Questions
500x500
500x500