EDEBIYAT

Zorbalık

Author

İnsanların yapabileceği iğrençliklerin bir sınırının olmadığının sadece bir kanıtı.
Bugün yaşadığım bir olaydan bahsedeceğim. Öğrenciyim kafede çalışıyorum. Kafede tanıştığım benden 4 yaş küçük bi kız var. Bu kız heves edip çalışmaya başladı. Kafede tabiki. Neyse. Ailesiyle arasında zaten sorunlar vardı kızda bu sorunlardan kaçmak için çalışmak istiyodu birazda. Başladı çalışmaya bu sabah 10 akşam 8 çalışma saatleri. Bu ilk gün eve 10 gibi gitmiş ikinci gün yine aynı üçüncü gün babası artık sinirden köpürmüş. Ben erkek arkadaşım bı de bu kızın yaşlarında bir erkek arkadaşla kızı evine bırakalım dedim bu saatte tek gitmesin diye. Geldik evlerinin önüne. Babası kapıda bekliyo. Biz normalde selam vermeden geçip gidecektik. Gençler iyi akşamlar nasılsınız dedi bizde ayıp olmasın diye gittik yanına. İyiyiz sen nasılsın dedik cevap vermeye tenezzül bile etmedi. Döndü kızına bağırıp çağırmaya başladı. Gece saat 23.30 da ve sokağın ortasında. Susmuyo adam bı türlü sürekli bağırıyo. En son çok sert bir tok attı kıza. Kız karateyle uğraşıyo zaten kendini savundu hemen. Erkek arkadaşıma dönüp bişey yap dedim. Araya girdi abi yapma kızın o senin dedi sen karışma diye itti. Ben o sıra girecektim araya adam elini bana doğru uzattı belli yani beni de itecekti erkek arkadaşım tuttu kolunu dokunmasına müsaade etmedi. Yürüyün gidiyoruz dedi kalktık eve doğru geldik. Ya bi insan nasıl böyle insanlıktan çıkabiliyo. Kendi kızına elini kaldırıyo ve bunu insanların yanında kızının arkadaşlarının yanında yapabiliyo. Olayın üzerinde bir iki hafta geçti ama hâlâ bunun etkisini üzerimden atamadım.