HIKAYE

Hastalıklı bir çocuğun günlüğü

Geceyebakan
Yazar
Geceyebakan

6-7 yaş.

istanbul.

kırmızı top.

mahallemin çocukları beni hiç bir zaman sevmediler.

neden bilmiyorum fakat çocukken aralarına almaz, oyun oynatmazlardı.

babamın yeni aldığı kırmızı lastik topumla duvara karşı oynamaktan sıkılıp yanlarına gitmeye karar verdim.

topa güveniyorum tabi.

topla oynama bahanesine aralarına karışır bende oynarım diye düşünüyorum.

tabi öyle olmadı.

onlar çocuk, ben çocuk.

itip tükürdükten ve bir kaç çocuk acımasızlığındaki harekete maruz kaldıktan sonra kaldırıma oturup onları izlemeye başladım.

top bacaklarımın arasında yere tükürüyorum falan.

bir süre sonra çocuklardan birinin annesi cama çıktı kek mi yoksa kurabiye mi tam bilmiyorum sokaktaki çocuklara tek tek verdi.

kadın beni de gördü ama pas geçti.

çocuğum lan. canım çekti.

eve gideyim annemden isteyeyim o bana yapar düşüncesi ile koltuk altında top eve gittim.

gittim ama kapıyı çalıyorum açan yok.

anne evde yok.

sırtım kapıya dayalı sessiz sessiz ağlamaktan yoruluncaya kadar öyle durdum.

o gün bugündür nerde bir kurabiye görsem aklıma hep bu olay geliyor.