HIKAYE

Sabah olunca kokunu duyuyorum.

Yazar

Geçmiş yaşantıların girdabında boğuluyorum. Düşünüyorum ve düşündükçe daha çok boğuluyorum. Gecenin yarısı ansınız ince bir sızı olarak başlıyor. Uykumdan anlık acıları hatırlayarak uyanıyorum. Allah'ım artık dayanamıyorum. Sürekli bir boşluk ve o boşlukta savrulup duruyorum.
Beynimde yankılanan bir kadının artık gelme bırak beni diyerek ağlayışları bana ızdırap veriyor. Susuyorum.
Hep sustum. Susmaya da devam edeceğim. Öldüğüm andan itibaren konuşmaya başlayacağım.
Bağırmayın. Öfkenizi bastırın. Kadınlara sesinizi yükseltmeyin. Bırakın onlar size bağırsın. Gururunuzu, onurunuzu kırsınlar. Ama bağırmayın kadınlara.
Ben bağırdım.
Hiç yapmayacağım şeyi yaptım.
Geçmiyor bu acı. Geçmesin. Yaptığım hata ömür boyu bana acı versin.
Ben artık mutlu olamıyorum. Ne zaman mutlu olacak olsam, mutlu olduğum zamanki yaşadığım acılar aklıma geliyor.
Şimdi çok uzaksın benden. Her zaman içimde ama hep uzağımdasın. Bağırsam duyar mısın?
Sabah olunca kokunu duyuyorum. Uyanacaksın şimdi. Uykulu gözlerini açmadan beni öpeceksin.
Hiç uyanmasak keşke diyeceğim.

Sabah olunca kokunu duyuyorum.