HIKAYE

Çocukluğunu Yalnız Yaşamak - 1

Mekanik Beyin
Yazar
Mekanik Beyin
Çocukluğunu Yalnız Yaşamak  - 1

Yıl 1982 ve soğuk bir kış günü amcalar, yengeler, dede ve babanne gibi kalabalık bir ailenin içine doğan ben, çocukluğumun ilk 5 yılını böyle büyük bi ailede eğlenceli bir şekilde geçirdim. Taki 1987 yılının Mayıs ayına kadar...

Hatırladığım ilk yıllarımda akşamları işten dönen amcalarım ve babamla oynar, hafta sonu ise bazı günler sadece babamla İstanbul da gezmeye çıkardık. Babam ilk 5 yılımın neredeyse her ayını fotoğralamış. Sürekli fotoğraf çeker onları bastırır ve albümlerdi. Ancak işte ne olduysa 1987 yılında dünyaya gelen kardeşim ile hayatımız çok farklı bir yola girdi. O zamana kadar eğlenceli ve neşeli olan hayatımız daha durgun, daha sakin ve bazı zamanlarda da mutsuz geçmeye başlamıştı. Ve ben bu durumu anlamlandıramıyordum.

Günler geçiyor ve annem hergün biraz daha mutsuz ve sinirli bir hale bürünürken babam da onu sakinleştirmek için çabalıyordu. Tabi annemin sinirlenmesine körükle giden de babannem oluyordu. Bu arada babannem hem kayınvalide hem de hala.

Artık sabahları yatakta oynadığımız annem gitmiş, yerine uyandığımda kardeşimle ilgilenen ve bazı günlerde de beni babanneme bırakmış ve kardeşimi hastaneye götürmüş olan anne vardı. Hastaneden döndükten sonra da ya kardeşimle ilgilenen ya da evin işini yapmaya çalışan ve bişey istediğimde "artık büyüdün git kendin al bak kardeşinle uğraşıyorum bana yardımcı ol" diyerek beni bir anda büyüten annem, artık mutsuzdu.

Bende evde bulamadığım eğlenceyi sokaklarda aramak üzere sabah babam ve amcamlar işe gidince evin yanındaki arsadan boş bira şişelerini toplar onları duvara dizip sapanla onları kırmak için saatlerce uğraşırdım. En büyük eğlencem bu oldu okula gidene kadar. Sonra okul başladı ve ben artık ailem tarafından daha da büyütülmüş ve büyük adam sıfatına sokulmuştum.

Bu arada okula yazdırmak için her çocuk annesiyle giderken annem kardeşimi hastaneye götürdüğü için beni babannem okula yazdırdı. Birde okukun ilk gününü hiç unutamıyorum. Her çocuk annesine sarılıp ağlarken benim yanımda babannem vardı ve ben ağlayacak kimseyi bulamadım yanımda. Gözümde tek bi damla kaldı öylece, boğazımda bi yumruk. Hala da birşey olup ağlamam gerektiğinde ağlayamaz ve o yumruğu hissederim. Birde babannemin geldiği ve geleceği de o ilk gün olmuştu. İkinci gün okula tek başına gitmek zorunda kalmıştım.

Babannem öyle demişti. "Artık büyük adam oldun. Kendin git..." Ama ben daha 7 yaşındaydım. Ve bi süre daha büyümek istemiyordum...

Devamı gelecek...