HIKAYE

Anksiyeteli Kız Ailesine Seslen(e)miyor..

Yazar

Böyle problemli bi çocuk olmayı ben de istemezdim. Her gece ayrı bi şeyden öleceğimi düşünerek uyumaya çalışmak beni çileden çıkartıyor. En kötüsü de anlaşılmaması, çığlık çığlığa bağırmak istiyorum, ne var ne yok kırıp dökmek istiyorum böyle anlarda. Kendimi bi hiç gibi hissetmek çok kötü. Artık bi yerim agriyo demeye utaniyorum. Kendimi problemli evlat gibi hissediyorum. Adeta bi yük , bi fazlalik. Ayrıca sadece korkmuyorum da ben gormuyosunuz ama ben gerçek anlamda acı da cekiyorum. Yalan söylediğimi düşünüyorsunuz belki ama o an size agriyo ya da acıyo dediğim zaman ben en keskin şekilde hissediyorum onları. Inanın böyle olmasını ben istemedim. Hayatı kendime de size de zindan ediyorum farkındayım. Ama gecmiyo, yapamıyorum. Zihnimdeki korku perdesini açamıyorum. Ben sizler gibi sağlıklı düşünemiyorum. Delirmedim daha ama hissediyorum normal değil bunlar. Öyle yalnız, öyle bi başına hissediyorum ki kendimi. Benim bile bana tahammülüm yok artık. Gitmeliyim diyorum, gidecek bi yer bilmiyorum. Beni anliyorsaniz nolur sarın, sarılın yalvarırım. Küçük bi kızın haykirisi bu nolur duyun nefes alamıyorum...