HIKAYE

Bir özlenmişlik hikayesi...

Coffeelove
Yazar
Coffeelove

En fazla ne kadar özlenir ki bir insan?

"Gökyüzünün tavanı kadar seviyorum seni." demişti bir gün bana... Onca zamanın geçmesine rağmen hayatımda duyduğum en güzel kelimelerin oluşturduğu en güzel cümle olduğunu düşünüyorum hala...

Çünkü; daha masumduk severken. Daha içten, daha samimi, daha sevgi dolu... Dolu dolu söylerdi "Seni Seviyorum" derken... Şimdikiler gibi günaydın, iyi geceler der gibi değil...

En fazla ne kadar özlenir ki bi insan? dedim kendime... Seneler sonra bile bu cümlesini hatırlayacak kadar mı? Ondan sonra hayatına giren, girmeye çalışan yanlış insanlar kadar mı? Ne kadar özlenir ki...

Aslında sayfalarca yazabilecekken söz konusu özlemek olunca kelimelerini düğümleyecek kadar mı?

Çok sevdiğim bi arkadaşım eski eşinden bahsederken bi gün demişti ki: "Ben aynaya her baktığımda, kendi yüzümün yanında onun yüzünü görürdüm." Çok etkilenmiştim söylediğinde... Nasıl bir sevmek, nasıl bir özlemek bu böyle diye?...

Baktığın heryerde onu da görmek... Bu kadar mıydı özlemek?

İnanın bende hiç bilmiyorum...

Bodrum'da deniz kenarında elimde kahvem arkada yalnızlık senfonisi çalarken birden o cümle geldi aklıma... "Gökyüzünün tavanı kadar seviyorum seni."

Sonrası mı???

Duygusallığımın ve yalnızlığımın bana verdiği yetkiye dayanarak dibine kadar saçmalıyorum... Hemde neyi, kimi ne kadar özlediğimi bilmeden....