ILIŞKILER

Belkide hayatımın pişmanlığıdır bu...

Yazar

Size hayatımın en büyük yanlış kararı ama en büyük dersini anlatıcam. Belki bazılarınız sövecek belki acıyacak belki de kendi yerine koyacak. Neyse başlıyorum...

Konunun başı ortaokul yıllarına dayanıyor. Orta okuldayız sınıfta güzel bir kız var tam önümdeki sırada oturuyor. Sürekli arkadaş vari muhabbetler falan ilgimi çekiyor ama açılamıyorsun sonuçta arkadaşız yani ne tepki verir bilmiyorum. Ben süper totemci bir insanım küçüklüğümde öyleydi benim. Sürekli bişeyler üzerinden totem yaparak kendimi ya kandırıyorum ya da motive edip işleve geçiyorum. İşte yine böyle bir totem olayından sonra ben bu kıza açılıcam dedim. Tabi şans bu ya başka sınıftan yakın bir arkadaşım gelip bana bu kızdan hoşlanıyorum nasıl bişeyler yapabiliriz falan dedi. HADİİİİİ Ben şok ben iptal... Nabıcaz abi bende hoşlanıyorum totem yaptım tam açılıcaktım diyemedim. Dedim ayarlarsın sevgilisi falan yok diye biliyorum ben falan dedim. Neyse yavaştan çekiyorum kendimi kızdan. Ama arkdaşım kafayı takmış sürekli konuşuyo kıza kaç kere teklifi ediyo kız olumsuz cevap veriyo falan. Bu arkadaşımla da aynı mahalledeyiz birlkteyiz hep yani. Ben unuttum kızı sonuçta sevgi aşk değildi onlar için  gerçekten küçüktük ama etkilenmeydi unutması kolay  olmuştu. Ama  yinede arkadaşım onunla konuşuyorum dediğinde hep kafa gidiyor olsaydı nasıl olurdu falan kafa bulanıyor.  Ama arkadaşım iyi olsun diye her şeyi yapmaya da hazırdım yani.

Aradan 6 7 sene geçti falan üniversiteye gidiyoruz. Bende evime gelmiştim tekrar okuduğum şehre gidicem. Trafik sorunuyla alakalı bit tweet atmışım isyanlardayım. Birden bir bildirim ortaokuldan sonra hiç konuşmadığım hatta hiç görmediğim kız tweete yanıt vermiş. Hangi dağda kurt öldü diye bir düşünüyor insan hayır yani nolduda 6 7 sene sonra yanıt verme gereği duydun yani hani arkadaşlık dicem bu zamana kadar o arkadaşlıkla alakalı hiç bir işaret olmadı yani. Neyse bende ona cevap verdim o bir daha cevap verdi ben ona o bana derkeeenn gün boyu twitterdan konuştuk biz. Sonra ertesi gün başka platformlardan devam ettik falan sonra numaralar alındı normal telefondan devam ettik ama tamamen arkadaşça konuşmalar sıfır art niyet hala diyorum ki arkadaşım seviyor onu falan. Hatta onunla alakalı konuşuyoruz diyorum ki çok seviyor seni o da diyorki ben onunla olmam yani olmak istemiyorum ona karşı öyle bir his beslemiyorum falan. Tabi arkadaşımda biliyor konuştuğumuzu yani twitterdan bile görmüştür ki bende söyledim yani. Neyse bir gün buluşalım konuşalım falan dedi dedim  tamam görüşelim. Hatta dedim ki arkdaşımıda götürelim belki bir fırsat yaratmış olurum onlara falan. Sonuçta o seviyordu ben belli bir hoşlanma seviyesindeyim çünkü artık iş işten geçmişti bizden olmazdı. Tabii kız tahmin etmiş olacak ki ben bunları düşünürken sakın böyle bir şey yapma arkadaşlığımızı bitirme bak falan diye bir uyarı mesajı attı hayır nereden bildin nasıl anladın bilmiyorum ki.Neyse biz buluştuk kız çok yakın davranıyor beni sürekli kendine çekiyor hayır kendime engel olmaya çalışıyorum ama kapılıyorum da yavaştan neyse biz atlattık o günü ama nasıl böyle kesilmekten kaçıp kurtulmuş deli bir dana gibi hissediyorum kendimi öyle hoyrat öyle başına buyruk.

Gel zaman git zaman sonunda konuyu oraya getirdi kız  ben seni seviyorum dedi. Haydaaa şimdi güler misin ağlar mısın? Hayır istemiyor değilim ama arkadaşım var arada ona yapamam öyle alelade bir arkadaşımda değil her günümüz birlikte yapamam ben ona bunu kıza bunu söylüyorum yok anlamıyor. Hayır biraz yardımcı olsan nolur tamam unutalım bunu gerekirse silelim her yerden birbirimizi desen nolur. Hala diyor ki bak biz birbirimizi istiyoruz ben onu istemiyorum seninle olmazsak hepimiz mutsuz olucaz birlikte olursak en azında ikimiz mutlu olucaz falan. Ben hala bunu yapamamlardayım ama gönülde istemiyor değil. Ve hayatımımdaki en büyük hatamı yapmış bulunuyorum tamam dedim deneyelim. Ama bunu ona söylemelim ben rahat edemem yüzüne bakamam falan diyorum. En azından silecekse bile hemen silsin yani beni hayatından. Yok onuda yapma hemen yapma falan diyor neymiş delirir sana bişey yapar falan. Bak seeeenn. Ulan madem düşünüyordun bu kadar beni niye yapmayalım o zaman demedin baştan. Ben bunu ona yapamam demiştim. Hayır bide bunu diyen kız ne zaman söyleyeceksin söyledin mi diyede sık sık soruyor hayır karar ver bari.

Neyse biz böyle biraz götürdük 1 ay falan çocukla takılıyoruz sürekli utanıyorum da ama mecburen yüzüne de gülmem lazım. Her yüzüne baktığımda da nasıl pişman oluyorum bilemezsiniz. Sonra dank etti sonunda dedim ben söylüyorum artık bugün vicdan azabı çekmek istemiyorum. Kız ık bık etti ama dedi söyle o zaman artık.  Ben baş başa kalma zamanı yokluyorum sonunda gece en son ikimiz kaldık arkadaşımla dışarıda. Dedim sana bişey anlatmam lazım biz bu kızla birlikteyiz!!!!! abovvvv ben nasıl ölüyorum ama nefesler bi kesildi falan el ayak titriyor. Devam edeyim dedim ben seni kaybetmek istemiyo.... derken artık kaybettin dedi kalktı ve gitti. Sonrası malum her yerden atarlar hakaretler yiyorum. Hak ettim mi? onun gözünde fazlasıyla hak ettim. Ama en iyi arkadaşımı kaybetmiştim artık. Şimdi diyeceksiniz ki belki de hayatının aşkı için böyle bir fedakarlık yaptın. Ama hayatımın en büyük pişmanlığım deme sebebim buradan sonra başlıyor zaten.

Olaylar geliştikten sonra artık yoluma sadece o kızla devam edecektim çünkü mahalledeki herkes diğer arkadaşımdan yana geçip yüzüme bakmaz olmuştu. (Bu olayı da anlamış değil sonuçta olayın kahramanları farklı kişilerken başkalarının saf seçmesi bana saçma geliyor) Bu olaydan sonra 1 hafta kadar mutlu bir şeklide devam etme çabaları oldu kız sürekli bir teselli etme çabasında ben yıkılmıştım çünkü böyle boş anımda niye böyle bir şeye kalkıştım diye soruyorum. Sonra bir gün bir mesaj geldi neymiş efendim benim babam çok rahatsız benim ailemle zaman geçirmem lazım diyor bir süre mesaj atamayabilir falan. Yahu ben senin erkek arkadaşın değil miyim bu kötü zamanında yanında olmak istiyorum destek olmak istiyorum diyorum yok ben ailemle olmak istiyorum diyor. Ben sana ara ara yazarım diyor. Bak seeeennn... Neyse hadi morali bozuk sonra tartışırız diye üstüne gitmedim. Önceleri 2 3 günde bir sonra haftada bir sonra ayda bir diyecektim ki o bir aylık süre sonunda ki mesaj şu: Ben hayatımda bir erkekle yapamıyorum onu anladım bilmem ne falanlar filanlar ama ulan bunu ben çocuğa açıkladıktan 1 hafta sonra mı anladın bende sanıyorum ki babası gerçekten hasta kız gerçekten çok kötü. Meğerse ayrılma planları yapıyormuş. İlk başta böyle düşünmüyordum tabi ki hala konuşmak derdini dinlemek istiyorum.

Neyse ertesi gün mesaj atsam mı diye düşünürken bir baktım. Check-in atmış bir sinemada (Check-inde smile emojisi falan çabuk sindirmiş dün attığı mesajı) ve o  arkadaşça konuştuğumuz zamanda bana anlattığı 1.sınıfta çocukça bir hayranlık duyuyordum dediği çocuk beğenmiş. Ulan bu çocuk hiç bir paylaşımı check-ini beğenmiyordu ertesi gün noldu da beğendi. Bende devreler yandı tabi. Sonra sakinleşip düşününce anladım ki meğerse her şey yalanmış. Sırf arkadaşım onun peşini bıraksın diye böyle bir olay yaşanmış. Belki ben bunu böyle yorumluyorum ama sonuç bu oldu.

Sonuç olarak arkadaşım kızın peşini bıraktı kız da rahata kavuştu. Nasıl olsa o zamana kadar benimle konuşmuyordu kız beni kaybetmesi onu etkilemedi hatta kaybetmiş sayılmaz zaten bir yer etmiyormuşum. Yani kaybeden ben oldum başlangıçta bir arkadaş ortamım vardı ben onu kaybettim. Ben bunu gidip arkadaşıma anlatmakta istemedim ki bir şey de değişmezdi sonuçta benim yarattığım bir sorundu bu. Neden yaptın dese cevabımda yok. Böyle olmuşken ortalığı tekrar karıştırmaya gerekte yok zaten. Herkes böyle yaşamaya alışmış durumda.