HIKAYE

Mottom 'Plaza Kaşarı'

Yazar

Bugün anladım ki hayatta paradan daha önemli şeyler varmış ve ben ailem tarafından öyle güzel eğitilmişim ki para benim ilk kıstasım değilmiş, asla olamazmış.

Çocukluğumdan beri sanatla uğraşmayı, üretmeyi ve okumayı çok sevdim.

Bu yüzden sürekli yeni şeyler öğrenmeye ve üretmeye çalıştım.
25 yaşındayım dönüp bakınca çok şey ürettim ama hiç bir şey kazanamadım.
Ben de bu durumdan dolayı ufak bir isyana başvurup bir çok kişinin isteyeceği saatleri uygun, parası iyi ve çok yormayan bir şirkette işe girdim.

Yani mottom 'Plaza Kaşarı'

İşe başlamadan bir gün önce heyecandan uyuyamadım hatta heveslendim ve gittim bir sürü kıyafet ve kozmetik alışverişi yaptım. Sonuçta yeni bir başlangıç ve yeni eşyalar mottosu.

Ne mi oldu?
Yapamadım.!

Etrafa sürekli ' burada ne işim var ' adlı bakışlar attım.
Üretmeyi ve hareketi seven birisi olarak durağanlaştım ve makineleştim.

Özgür ruhların ve sanatın peşinde koşarken çişimi kaç dakikada yapacağımı ve kaç dakikada yemek yiyeceğimi hesapladım.

Anı unuttum - zamanla yarıştım, ruhları kafese hapsettim ve bambaşka bir insan oldum.

Yaşam enerjim gitti ve stresten kusmaya - titremeye başladım.

Ve bunları sadece bir günde yaşadım.

İşin sonunda ne vardı peki ?
Düzenli para akışı.

7 saat zor dayandım ve yarın istifa etmeye karar verdim.

Özgür olan bir ruhu, üretmeyi seven bir ruhu buraya hapsedemezsiniz.

Ve anladım ki ucunda ne olursa olsun beni mutsuz eden şeylere tahammül edemiyorum.

Siz de etmeyin!

Önce hayal kurun sonra harekete geçin. Her ne yapıyorsanız yapın sadece onu sevin.

Sevmediğiniz ya da sizi mutsuz eden bir bölüm okumayın, sevmediğiniz işi yapmayın.

Hayat kısa ve kuşlar uçuyor °•

O halde biz neden uçmayalım?

Elisa Hazal Ün ☆

Mottom 'Plaza Kaşarı'