ILIŞKILER

Söylenemeyenleri yazmak.

Yazar

Seni ilk gördüğüm gün aslında bir fotoğraf karesiydi. Uğraşmalar sonunda işte karşımdaydın. Ummadığım sevgimin kahramanıydın. Ansızın o gün orda hayatımı değiştiriceğimi kendi benliğimi unutup bu denli acı çekiceğimi bilmeden ordaydım ve ordaydın. Sonrası Seni sevmenin bedelini her gün öder oldum.Daha önce sevdiğimi sanmışım dediğim günleri anımsar olup senin yanında yaşadığım onca zorluğa rağmen omzuna başımı yasladığım da ne denli acımın dindiğini bilir hale geldim.Zaman ilerliyor git gide sana olan sevgim ızdırap derecesinde bedeni mi sarıyordu. Sen çoğunu biliyor ama bana verdiğin zararlarla vicdanını rahatlatmak için kendini affetmek için yanımda oluyordun. En kötüsü de neydi biliyomusun herşeyi bilip sevginin gücünden dolayı susmak.. Benim gözümden sana gelirsek sanki o

canavarlığının altında tamamen masum,vicdanlı,sevgiye muhtaç bu zamana kadar zorlukların üstesinden tek başına savaşarak gelmiş bir beden vardı.. Sana baktığım da atan kalp atışlarım oluşan tebessümüm sana olan sevgim belki sana yeter diye düşündüm ta ki senin benim hayatımı ne denli cehenneme çeviriceğini görene kadar.. Aylarca sanki kapalı bir hücre de en ağır suçu işlemiş bir mahkumun işkence görmesi gibi fiziksel olmasada ruhen gördüğüm işkence anlatılamıyacak kadar acı verdi.Sevginin bedelinin böyle olduğunu öğrendiğimde belki de gerçekten büyümüştüm yaşadığım bu aşkın,ızdırabın herşeyin beni olgunlaştırdığı bir gerçek.. ama aması en zor kısmı işte seni kaybetmemek adına verdiğim bu mücadeleden ben sağ çıkamadım fedakarlıklarım çabam asla görmediğin şeyler haline dönüştü bir anda..Senden bir yandan nefret ederken hala sana baktığım da duyduğum sevgi beni insan olmaktan çıkardı. Herkese aylarca takıntı olmadığını çünkü benden geleceğimi çaldığını itiraf edemeyerek geçirdiğim günlerim en büyük cehennem ateşiydi. Hala mı denilen sözlere vericek cevabımın olmadığını nasıl bilmiyosam senin gibi bir insanıda neden bu kadar sevdiğimi o denli bilmiyorum. Sevgisiz büyümedim ama senin beni sevmen için geçen zaman da neler hissettiğimi çok iyi biliyorum. İnsanların yüzüne bakmatan utanır oldum kimseye bişey anlatamamaktan içimde yanan bu yangını nasıl söndürüceğimi dair bir fikir bulamamaktan acı çekmekten sevgi,his,duygu kısacası insanlığımı kapamaktan utanır oldum. Ve sen ne mi yaptın hayatına devam ettin senden aylarca,günlerce,yıllarca istediğim o aptal sevgi hissini başkasına sağlamakla meşguldün. Ben bu denli acı çekerken sen hayatını yaşamakla meşguldün.. Her günümün ızdırapla geçtiği başkasının gözlerine aşkla bakarken benim kalbime sapladığın hançerleri hiçe sayarak mutlu oldun. Tam 7 ay sensizliğin ızdırabında boğulurken hayatımı sonlandırmaya kadar giden bu çizgide sen hayatını yaşadın.Kendimi küçük düşürmemek adına karşına çıkıp sana tek bir kelime bile edemedim hakkım vardı aslında senin üstünde azda olsa hakkım vardı. Susmak dedim belki çoğu zaman herkesin de dediği gibi susmak iyi gelir ama baktım ki sussam da konuşsamda değişen tek şey senin yanın benim kalbim benim yanım asla değişmeden kaldı şimdi şimdisi ise bir sisli yolculuk bir mutsuzluk bir hiç hissi...