ДРУГОЕ

bitmedi mi gelgitlerim??

Yazar


Bazen düşünüyorum, o bu kadar iyi diye mi ben bu kadar iyiyim ve seviyorum. Yoksa ben bu kadar çok sevdiğim ve iyi olduğum için mi o böyle gözleri sevgiyle bakan bir çocuk oldu? Ne çok gelgitler yaşıyorum o geldiğinden beri. Bir gün kendimi gerçekten iyi bir anne gibi hissederken ertesi gün nasıl her şey yerle bir oluveriyor? Bir şeyi bu kadar iyi yaptığımı düşünürken o kadar büyük yanılıyor olmam mümkün mü? Veya bu duyguların yenmeyen bir yemekle veya gözümün önünde takılıp düşmesiyle yer değiştiriyor olabilmesi? İçimde günümüz gereklerine göre hareket eden modern bir anneyi yaşatırken diğer tarafta en gelenekselini, en evhamlısını, en pimpiriğini taşımam mümkün mü? Onsuz zaman geçirmenin beni dinlendirdiğini, biraz kendime vakit ayırmamın daha sağlıklı ilişkiler kurabilmemiz için bir adım olduğunu bilsem de onsuz olduğum her an için vicdan azabı çekmem, her an şu bitsin yanına gideceğim diye düşünmem normal mi?
Ne çok gelgitlerim oluyor benim, ergen değilim, ilk aşkım, ilk öpücüğüm de değil, bitmedi mi benim gelgit yaşım, uçmadı mı içimdeki kelebekler? Pır pır atan ne içimde? Kızdığım anlar olmuyor mu, engel değil ki bu kadar sevmek kızmaya veya yorulmaya? İnsanım ben de sonuçta, yorulduğumu hissetmek suç mu? Yine aynı his, yoruldum diye vicdan azabı çekilir mi yahu? Bu duygu bana doğum ile birlikte mi yüklendi yoksa ben mi besledim büyüttüm bilmiyorum ama biliyorum ki beni en iyi bu sacmaliklari yasayanlar anlar☺️☺️ yalniz degilim dimi??👌🏼👌🏼👌🏼

bitmedi mi gelgitlerim??