KÜLTÜR

Ben de Yaşadım-3

Mesut K.
Yazar
Mesut K.

Ben de Yaşadım.

Bir gelişin vardı hayatımın tam ortasına, sormadan izin almadan, zorbaymış gibiydin. Şimdi çekip gidiyorsun, bir kovalayanın varmış gibi. İzin almadan, ardında kimseyi bırakmayacakmışssın gibi. İş mi bu şmdi?

Ben de Yaşadım-3

Yalnızım gariban bir ıssızda gecenin içinde. Beklediğim hiçbir şey yok artık sanki bu garabetler geçirmiş kendi bedenimde. Ruhum çekiliyor gibi, belki de çoktan benden uçup gitti. Kaldırımların yalnızlığı kadar bir hayat vardı oysa eskiden ve bu hayat tarzı insana cazip gelirdi, (Necip Fazıl)o’nun sayesinde. Gökyüzünde maalesefli bir hayat var, kafamı kaldırdığım şimdi. O maalesefler içinde boğulmak vardı, bu muhteşem şölene katılabilmek ve de kuşlar gibi özgürce uçabilmek! Beklediğim hiçbir şey yok hayattan, nefesimi vermek dışında. Bir sokağın buz tutmuş kenarından yürüyorum Ankara sokaklarında. Civar susmuş, hepsi şimdi Allah’a ellerini açmı dua ediyorlardır belki. Yıldızlar ve ateş böcekleri konuşuyorlar birbirleriyle. Ben kime yürüyorum, neye varmaya çalışıyorum bilmiyorum. Yürüyorum, yürüyorum, yürüyorum. Beklentim yokken hayattan, pişmanlığını da duymuyorum geçmişimin. Aşk ve sadakat belki şuan aradığım ve unutmak, uyutmak istiyorum bedenimi, unutmak için uyutmak. Ben uyurken, bu yaşam belki de uyur gider içimde, derinlerde kaybolur ve belki o vakit bir daha kalkamam unutmak için yattığım uykumdan. Burada kutsal bir övgü peşime düşer belki ve bana sıralar günahlarını yeniden. Doğruluk, dürüstlük ve sevda üzerine, ve işte o an yeniden başlar benim hikayem bu birbirine karışan kalabalıklar içinde bir yerimi bulurum o vakit. Eğilsin tüm yangınlarınız benim üzerime yeniden. Ben belki o zaman yeniden çıkarım aydınlıklara belli.

Ben uyandığımda uykumdan, yemyeşil dalları ile bir çınar karşılasın beni. Hışırdıtısı yapraklarının yüzüme doğru, kokusu yaprakların derin nefesimden içeri girsin. Gökyüzü tepemde kabak gibi açılsın, güneş bana gülsün ve kırlangıçlar uçuşssun yeniden geleceğim bu hayatta.

Beni dinliyor yıldızlar bu köhne yamalıklı sığınağımda.

Bu hayat denen şey üzerine konuşmak, sır gibi yazılarımın arkasında ki ince düşüncelerin avukatlığını yapar.

Yaşam denen şeyin manasını anlamaya çalıştığımdan beri, kendimi yapayalnız hissederek acı çekerek yaşıyordum. Bunca şeyin aslı bizim önümüze çekilen perdeler ile kapatılmıştı. Deli olduğumu düşünenler ile bir harika yarattığımı söyleyenler arasında gidip geliyordu yazdıklarım. Sizlerden ve de kendilerimden özür dilerim binlerce defa. Hiçbir şeyiniz umrumda değildi çünkü!

Ozaman kaçtım bu korku dolu dünylardan, sonra kendi kabımda delirdim. Böylece de yaşadım elbet. Mutlu da oldum. Ben de yaşadım.

https://www.instagram.com/mesutkapplann/