EDEBIYAT

Şairin oğlu intihar eder, not bırakır: "Baba intihar öyle edilmez böyle edilir!"

Yazar

İntihar fikriyle yaşayanlar ve intihar edenler, bu isimler edebiyat dünyasından olunca daha bir ilgi çekici oluyor, tıpkı aşkları gibi intiharları da merak ediliyor. Edebiyat ve intihar, kelimeleri de sık sık yan yana gelmiştir. Kişinin bir anlam bulanıklığı ve karmaşası içinde devam eden yaşamı bir intihar fikrini de onun yanında taşır. Elbette burayı çabuk geçelim, yoksa işin içinden çıkamayacağız. Bir felaket ve melankoli tarihi ne de olsa. Şair Ümit Yaşar Oğuzcan, 24 defa intihara kalkışmış ve hiçbirinde nihai sonuca ermemiştir. Üstelik Erol Günaydın, Oğuzcan için, "Biz artık alışmıştık Ümit Yaşar'ı Kenter Tiyatrosunun kulisinden acile kaldırmaya." diyerek, intihar girişimlerine olan tanıklığını da dile getirmiştir. Ki Ümit Yaşar Oğuzcan, "Yaşamaktan çok ölümü istiyordum," diyordu. Ne yaşamakta ne de ölümde başarılı olmuştur Oğuzcan. Böyle böyle intihar denemelerine kalkışırken, 1973 yılında oğlu Vedat, Galata Kulesi'ne çıkarak kendini aşağı bırakır. Avuçlarında bir not, "Baba intihar öyle edilmez böyle edilir."

Şairin oğlu intihar eder, not bırakır: "Baba intihar öyle edilmez böyle edilir!"

Ümit Yaşar Oğuzcan, ölümünden önce verdiği bir söyleşide, intihar denemesiyle ilgili olarak şöyle demiştir: "Her üç olayda da ölme isteğim kesin ve yalansızdı. İlk intihar girişimimde bir bekçinin gayretkeşliği yüzünden gözlerimi Bakırköy Akıl Hastanesi'nin ağır deliller koğuşunda açtım. Bekçi beni İlkyardım Hastanesi'ne götürmüş, almamışlar, o da Akıl Hastanesi'ne götürmüş. Üzerimde deli gömleği yatağa bağlanmıştım ve koğuşta yüz dolaylarında delinin bulunduğunu dehşetle gördüm. O gece çektiğim sıkıntıyı anlatacak kelime bulamıyorum. Delinin biri "Hüsamettin, incir ağacımı getir" diye bağırıp duruyordu. Aynı başlıkta yazdığım şiir o gecenin anısınadır. O gece oradan hiç çıkmayacakmışım gibi geldi."

Her ne kadar intihar fikrini kendinde taşıyıp intihar edemese de, oğlunun intiharıyla birlikte derin bir acıya bürünür, oğlunun intiharı üzerine şiirler yazar: "Açarken ufkunda güller alevden/ Çıktı her günkü gibi gülerek evden/ Kimseye belli etmedi içindeki yangını/ Yürüdü kendinden emin, sonsuzluğa doğru/ Galata Kulesinde bekliyordu ecel/ Bir fincan kahve, bir kadeh konyak/ Ölüm yolcusunun son arzusu buydu/ Bir adam düştü Galata Kulesinden/ Bu adam benim oğlumdu..."