HIKAYE

This is İNTİKAM

Özlem Alice Benli
Yazar
Özlem Alice Benli

Selam.

Biraz buruk olacak benim için bunu yazmak ama ben her zaman bir şeyden yanayım.Hayatta herkes yaptığının karşılığını alır. Budur. Böyledir. Belki insanlar adaletsiz ama Tanrının gerçekten yüce bir adaleti var.

Birine aşık oldum.

Gözünün içine bakıyorum ama.Öyle böyle bir sevme değil. Böyle nasıl anlatsam,nasıl tarif etsem bilmiyorum.Şöyle söyleyeyim benim gibi çapkın bir insan hiç kimseye bakmaz hale geldi.Yay kadınıyım ve özelliğim bu yani. Özgürüm biraz da çapkınım.

Neyse.

İlişkimiz başladı. Herkesin gerçekten gıpta ettiği bir çifttik. Çok yakışıyor,aynı havalardaydık. Auralarımız biraz aynıydı,enerjimiz aynıydı.Koskoca 6 ay geçti. Çok güzel şeyler paylaştık. Electronicaya gittik,tatile gittik.. Mükemmeliz ya rüyada gibiyim. Kaybetmemek için o kadar çok çabalıyorum ki anlatamam size. Normalde umurumda olmaz benim bu şeyler ama aşk işte.Gözünden sakınıyorsun pamuklara sarıyorsun.

6. Ayımızı kutluyoruz.Bunun bir arkadaşı var seviyorum çocuğu eyvallah iyi çocuk hoş çocuk ama "neden 6. ayda bizle?" Oturuyoruz. 6. ay muhabbeti oldu. Bu bir anda "Hediyelerinizi vermeyecek misiniz?" dedi. Benim parada pulda gözüm yok ama insan kağıttan peçeteden bir gül olsa bile bir şey bekliyor. Ne biliyim kağıda seni seviyorum yazıp verse saklardım öyle seviyorum. "Ne hediyesi ya" dedim buruk buruk güldüm. "Sor bakalım kendisi bana 6 ayda bir çöp almış mı?" dedim göz kırptım. Şakayla karışık söylüyorum. Ki o bu sırada borç ödüyor,ev almıştı bilmem ne falan gram aklımın ucundan kötü bir şey geçmedi. Benim bey dönüp demez mi bana "Biz eski sevgilimle çok mutluyduk,para lafı yüzünden ayrıldık." 

"Git onunla beraber ol." demekle yetindim. Ertesi gün konuştuk "ara verelim,çevrende çok fazla erkek var,rahatsız oluyorum içime atıyorum bıdı bıdı." tamam dedim. İstediğin gibi olsun. Ki ben iki cihan bir araya gelse bunu kabul etmeyecek insanım.Anlamını biliyorum. Neyse işte gittiğimiz bir dans kursu vardı. Ders saati geldi. Bu da geldi. Ara verdik bir kaç gün geçmiş üzerinden. Ben ağlamaktan perişan. Dayanamadım çıkışında çektim kenara. Dedim ki "Ben salak gibi seni mi bekleyeceğim? Ne zaman döneceksin belli değil hatta dönüp dönmeyeceğin belli bile değil bana." dedim. "Beklemek zorunda değilsin beni." dedi. O an var ya size anlatamam. Nasıl bir acı saplandı göğsüme. Adam resmen "dalgana bak." demeye çalışıyor bana ve bu o kadar zor ki benim için.Günlerce yemek yiyemedim. Günlerce ağladım. Günlerce göğüs kafesimde ağrıyla gezdim.Ara verelim dedikten sonra da görüştük. Ben ağladım. Ama ben seni seviyorum dedim. Yapma nolur,gitme. Nasıl yalvarıyorum. Allahım şuan iğrendim kendimden ve bu olay olduktan sonra biz telefonda konuştuk. Bana pişman olduğunu -benimle olduğu için- keşke olmasaydı gibi şeyler söyledi.Neyse.Bir Özlem Alice Benli asla bunları yutmaz. YUTTURURUM.

Gel gelelim 3 gün sonra mesaj geldi.Net yazıyorum.

"Özlem selam,ben sürekli gözün yaşlı beni beklemeni istemiyorum.Biz seninle iki kez denedik muhtemelen üçüncüyü denemeyeceğiz.Yaşattığın her şey için teşekkür ederim.Ne zaman istersen yanındayım.İleride hayatıma biri girer üzülürsün.Ondan ayrılalım.İkimiz için de en iyisi bu."

G A V A T L A N D I  N

Öyle mi ? "Hoşça kal". demekle yetindim.

Ben bir YAY kadınıyım ve bunu asla hazmedemem. ASLA.

Abi o intikam alınacak.. Beni istemeyeni ben hiç istemem.Öyle çirkef bir yanım da var yok değil.

2 gün geçti. Biz çarşamba ayrılmıştık gün Cuma.

Yer : Mecidiyeköy.

Bir arkadaşımla buluştum okuldan. Geziyoruz bilmem ne. Hani "mutlu olmak,hayata devam etmek." kafasındayım. Biraz zorlanıyorum tabi. Abi çocuk elimi tuttu bana da kal geldi gülmeye başladım sinirim bozuldu. Erkek ırkından nefret etmeye başlamışım adam elimi tutuyor. 

Sonrasında ne oldu dersiniz? 

Anlatim.

El ele yürüyoruz. Ama gerçekten boylu boslu ve her 10 kadından 9 unun dönüp laf atmaya meyilli olduğu bir adamdı yanımdaki. 

Profilo AVM'nin önünden geçtik. Bir adam var karşıda.

Kafasında kaskı var. Motor kilidini çözmeye çalışıyor. Bir an dünya durdu. Zaman durdu. Yanımdaki adam toz bulutu olup gitti sanki ve dünyada o kasklı adam ve ben kaldık.

O..

6 ay boyunca gözlerinin içine kendimi teslim ettiğimdi.

Ayrılalı sadece 2 gün olmuştu. Ve ben. Başkasıyla el ele geziyordum mutluydum görünümde. 

O bakışı gözümün önünden ölsem de gitmez.

Hani derler ya "Götüne baka baka gitmek" diye.

O şekilde geçip gitti yanımdan.

Pişman mıyım? Kesinlikle değilim çünkü pişman olunacak hiçbir şey yapmadım.Beni istemeyen oydu.Artık ne diyeyim. İlahi adalet mi diyeyim,kıymetini bilmezsen alır giderler mi diyeyim bilmiyorum.Bu olay olduktan sonra dövme yaptırdığı arkadaşıma gidip "zor kurtuldum" demesi de.. Biraz işin şımarıklığı bence .. 

Şimdi mi?

Hiçbir şey hissetmiyorum.

Bitince gidiyor demek ki.

Bitti.

Gitti.