DIĞER

#okulanım

kaptan
Author
kaptan

90’lı yılların sonları endüstri meslek lisesi elektrik bölümü elektrik makinaları sınavındayız...bilenler hatırlayacaktır sınavları üzerine ölçme aletlerini koyduğumuz ve masanın basından sonuna kadar uzanan ve masayı ikiye bölen arkasını kesinlikle göremediğiniz 1 metre yükseklikte panolardan oluşan 3x2 metre devasa boyutlardaki masalarda oluyoruz...hocamız 30 kişilik sınıfı ikiye böldü...15 er kişilik 2 grup sınav olacağız..sanki ÖSS ye giriyoruz :)

Neyse efendim biz saflar arka arkaya oturacağımız hayallerini kurarken hocamız masaların birbirini görmeyen ters köşelerine bizleri oturttu...uyduyla görüntülü haberleşmeye kalksan o bile imkansız o derece yani..sonra bir köşesinde hikayemizin kahramanı Dinçer ve sınıfımızın Çalışkan Kızı Emel aynı masalarda oturmakta...son 10 dakika durumu kurtaramayacağını düşünen Dinçer arkadaşımız,hocamızı da kollayarak sessizce: “Emel Emel” diye seslenir..ama Emel bir türlü bakmamaktadır..Dinçer hocamızı kollar ve biraz daha sesini arttırarak “Emel Emel baksana” der..bir iki defa daha seslenince koca masanın arkasından hocamız kafasını uzatarak aynı ses tonuyla seslenir “Emel yok Emel yok “😂😂 bir anda neye uğradığını şaşıran Dinçer elindeki hesap makinesini hocamıza göstererek “şeyy,hesap makinesini isteyecektim de” diyerek sınavı bitirir🙈🙈👋🏻👋🏻